donderdag 5 oktober 2017

Argumenten als verlichting (ergens 2010?)



Redenen zijn exacte sleutels die maar op één slot passen

Piekeren is zoeken. Het malen met gedachten, denken, of probleemoplossend redeneren, ze dienen allemaal tot het doel van oplossing. In het Engels "solutions" Kennelijk geloven wij diep van binnen nog in de werking van de reden. Die exacte reden die jij nodig hebt om je gedrag te doen veranderen, en eigenlijk aan je onbewuste ik, datgene voorschotelt, om te kunnen laten zien:"Kijk, dit is de reden" En nu weet je beter, en nu doe je het niet meer...
Omdat al ons gedrag gestoeld is op overtuigingen, kun je met de passende contradictie gedrag veranderen. Er moet iets zitten in je denken dat wacht op een geldig tegenargument. Zolang dat argument niet komt, kunnen wij onszelf blijven verschuilen achter het gegeven:"Dit is het beste wat ik heb" Blame it on the moon
Redenen zijn heel exacte sleutels. Je kunt 1000 redenen geven om iets wat slecht is af te keuren, en dan is dat nog niet genoeg. Ik ben erachter gekomen, na jaren observatie, dat redenen wel degelijk geldig zijn, alleen voor iedereen anders. Bij de één werkt het wel, en bij de nader niet. Die zul je met andere argumenten moeten overtuigen.
Ik geef een voorbeeld
Roken..., we weten echt allemaal dat het erg slecht is, toch is dit argument niet krachtig genoeg. Kom op, zie dit in! Bijna niemand kan hiermee stoppen. Kennelijk heeft het brein een sterker tegenargument, zoals:"Het leven is kort, maak er wat van" tot en met de allerslapste drogreden: "rookvlees gaat langer mee"

Het is niet uit de lucht gegrepen dat rokers dit zeggen, want hun denken is gestoeld op deze reden. Deze reden is een geldig excuus geworden om te blijven roken. Kennelijk heeft het brein redenen nodig om zichzelf te rechtvaardigen... En elke aannemelijke reden voldoet als deze in dienst staat van zwakte! Zo zwak als de daad is, zo zwak is het excuus!
Oké, maar nu helpen de zinnen als:"Roken is dodelijk" ook niet..  Ik gok dat het brein dan zegt, "We gaan toch dood" , 'et voila', het is ontkracht. Ik durf te beweren dat ons hele denken is geprogrammeerd op waarden die zichzelf in stand houden door al of niet zwakke argumentatie, en het is de kunst om de zwakke argumentatie te verwisselen met sterke.

Zo ben ik bevriend met Peter, hij rookt al erg lang en er was niets dat hem eraf kon helpen. Allen Carr niet, niets niet. Veel pogingen gedaan, zoals met alle rokers het trieste geval is. (ik geef nu alleen een voorbeeld van roken, maar dit principe wat ik uit wil leggen geldt voor alles)
Op een dag komt Peter bij de familie Kort, en daar stond Ernst-Jan, te zwaaien op zijn benen van de whisky met een sigaret in de hand. Peter staat voor hem, en Ernst zegt tegen hem (wijzend naar zijn brandende sigaret) "Wat voegt het nu eigenlijk toe?"

Deze zin heeft Peter aan het denken gezet, -voor zijn beleving- maar ik weet wat er is gebeurd. Dit was het sleutelargument waarop Peter 's brein geen weerwoord had. Sindsdien is Peter gestopt. Dit was alles wat hij nodig had!. 'Wat voegt het nu eigenlijk toe?' Niets! Het voegt niets toe, omdat je er niet eens high van wordt, zoals je wel van hash of wiet wordt, of coke en speed. Je kunt veel argumenten geven tegen cokegebruik, maar helaas blijft het feit bestaan dat het heel erg lekker is, je enorm zelfvertrouwen krijgt, en je het gevoel geeft dat je alles aankunt. Maar roken van sigaretten?? Dat voegt echt niets toe, helemaal niets! Het enige wat je krijgt is een gejaagd neurotisch gevoel wanneer je het niet doet.

Máár, nu komt het specifieke gedeelte. Ernst -Jan, de jongen van deze mooie logische en ware uitspraak, rookt nog steeds, en Peter, niet meer dankzij deze ene zin. Deze ene zin heeft Peter elk excuus ontnomen om het toch te doen. Maar kennelijk was dit voor Ernst niet voldoende. Het kan zijn dat zijn redenatie zo veel meer complex is, dat er teveel counter-redenen zijn om elke wijze gedachte te elimineren. Het zullen, -gezien naar de aard van het probleem- zwakke argumenten zijn. Want roken is niet goed te praten. Wat je hieraan overhoudt is dit: De filosofie van de persoon wiens gedragingen zijn gestoeld op zwakke argumenten, is een verbogen visie met een in zichzelf vernederende context. Het individu zal altijd neigen naar het negatieve, omdat alleen indien het negatieve waar zou zijn, daarmee ook zijn zwakke argumentatie waar zou zijn. Het zwakke is zwak omdat het in zijn aard onwaar is, laten we dit voorop stellen. Wat ik versta onder zwakke argumenten, zij eigenlijk totaal geen argumenten, maar redenen die kant noch wal raken!

Wie van zijn slechte gewoonten af wil, zal moeten ophouden met zijn filosofie te onderbouwen op negatieve contemplatie. De bezinning van de wereld als een desastreuze eenheid, het kwaad dat zijn eigen ondergang nadert. Omdat alles in zijn aard verrot is. Ziet u nu hoe het werkt? Wij vergoelijken onze onkunde en fouten, wetende, maar toch tegelijkertijd negerende, omdat ze bekrachtigd worden door slappe argumenten, welke geen argumenten zijn, maar regels om je brein te foppen. Je brein koopt die onzin, als je zegt:"Er is maar één weg naar je longen, en die moet geasfalteerd worden" Je brein kan geen onderscheid maken tussen onzin argumenten en geldige. Kon hij dit wel, maakten we niet zoveel fouten. Kennelijk is onze redenatie generator van nature uit heel erg naïef. Vreselijk naïef!

Er is goed nieuws en slecht nieuws, afhankelijk hoe je het gebruikt.

Het goede nieuws is, dat je echt alles kunt veranderen aan jezelf. Daarmee bedoel ik die dingen waarvan je weet dat het je benadeelt, maar om de een of andere mysterieuze reden niet kunt veranderen. Dat kan wel! Punt is, je moet de juiste argumenten vinden. Dat argument welke precies in jouw slot valt, en "pop" hij slaat open en de deur naar inzicht is daar! Dat inzicht wat tot dan toe altijd aan je brein verborgen bleef. Het bleef verborgen omdat er valse argumenten omheen zaten. Deze waren vals omdat ze het gedrag verhinderden zichzelf te verbeteren, uit een onbegrepen vorm van luiheid. Onbegrepen, want de kern die schuilt in het feit dat wij willens en wetens domme dingen doen, maar toch niet kunnen veranderen, blijft een raadsel. Ik bedoel die redenen die wij dus hebben om een drogreden in de plaatst te zetten van een krachtig argument. (het feit dat je jezelf vastklampt aan een onzin reden, en geen krachtargument)
Wat ik hier als verklaring aan kan toeschuiven is dit volgende: De waarheid is dan te pessimistisch. Want als wij werkelijk alleen krachtige argumenten hanteerden, zou dat nooit los kunnen staan van een leven met een open en eerlijk vizier. Daarvoor moet je flink wat illusie loslaten. Dat kan in het geval van inzicht loosheid, problemen geven, omdat je geen waarde kunt toekennen aan je bestaan. Wie niet het fijne uit het verwaarloosbare kan halen, is gedoemd tot zelfbegoocheling.
  
Dit principe gaat uit van één waarheid. Wij denken indien er problemen zijn. Een probleem is alles waarvoor geen direct antwoord klaar is. Een simpele rekensom kan voor iemand voorkomen als probleem. Weet hij de methode, dan is het ineens geen probleem meer. Weet hij dit niet, of snapt diegene de methode niet, dan zal deze zichzelf eerder wijsmaken dat de methode niet deugt. Wiskunde deugt niet. Of, "Wat heb ik er aan?" Dit zeggen altijd diegenen die het niet kunnen. Dit is de strategie van je brein. Via dit mechanisme, wordt jouw hele persoonlijkheid bepaald en je gedrag. Weet dat wij denken en piekeren omdat wij weten, omdat wij van binnen weten dat met de juiste argumenten, zelfs de meest hardleerse truck van je onwil wordt bestreden. Je moet alleen de voor jouw geldende argumenten vinden. Argumenten moet je zien als mogelijkheden. Een argument is geen krachtterm an sich. Want voor de een werkt hij wel, en voor de ander niet. Dit is de reden dat wij niet allemaal diezelfde boeken goed vinden. Maar dat iedereen datgene pakt wat hem of haar goed doet. (aansluiting vinden op vooraf ingestelde argumentatie, al of niet zwak)
Wanneer je aansluiting vindt op zwakke argumentatie, ontstaat humor. Wat is lachen anders?
Het openlijk zichzelf bespotten, omdat wij toch stiekem weten dat hetgeen we hanteren als gedachtegoed, eigenlijk in zijn aard onjuist is. De humor wordt grillig naarmate deze zelfbegoocheling vordert.
 Eensgezindheid, of eenstemmigheid
Dit geeft de schijn van diezelfde argumentatie. Als een waas over de geestelijke gesteldheid van de mensen wie als zodanig worden geportretteerd. Maar dit kan niet en is onmogelijk. De kans dat iedereen eenzelfde netwerk hanteert van onderbouwing voor alles wat deze doet, is 0,0. Wat er werkelijk gaande is, in geval van ogenschijnlijke eenstemmigheid is aanpassing en onderdrukking. Ook niet te vergeten het actief negeren van eigen waarden. De argumentatie hiervan kan tweeledig zijn: 'Of je bent je bewust van het feit dat je meerdere het echt beter weet, of je bent je bewust van het feit dat het niet toekennen van jou medewerking aan de alfa, zal leiden tot nadelige gevolgen.'


Argumenten als verlichting
Ieder juist argument, -met "juist" bedoel ik die krachtterminologie welke in staat is je gemakzucht te blokkeren- geeft je een tweeledig antwoord.
A) Je visie is met het stellen van dit argument verbreed. Welke als gevolg heeft dat alles wat hieraan vastkleeft daar ook zijn noemenswaardige en ingecalculeerde gevolgen uit voortvloeien, welke niet of nauwelijks zonder keiharde tegen argumentatie teniet kunnen worden gedaan. Met andere woorden, door het accepteren van het een, neem je het gevolg ook tot je rekening.
B) Je kunt met het accepteren niet meer terug. Als vanzelfsprekend zullen met een argument, -de logica die jij hanteert- ook nieuwe incoherente problemen door diezelfde rechter worden beoordeeld! Ik bedoel: Als je een duidelijke stelling inneemt, zal dit gevolgen hebben voor vergelijkbare situaties, welke je omwille van je besluitvaardigheid en geloof over diezelfde kam zal scheren. Het brein doet namelijk niets anders dan vergelijkingen maken. Dat gaat volledig automatisch. Alles wordt gecategoriseerd. Dit actief negeren heeft de term Hypocriet. Een hypocriet is niemand anders dan diegene die zijn waarden niet naleeft, maar wel ophoudt.
 Argumenten, indien juist in lijn met de rest van het gedachtegoed, een verlichting. Omdat indien coherent met de rest van de mening, deze slechts kan bevestigen. Hiermee hebben we meteen de kracht van wetenschap te pakken! Alles moet coherent zijn, zo niet, dan kun je ervan op aan dat je fout zit! Wetenschap is het brein van binnen in uitvoer. Maar dan met een regel dat het in zichzelf contradictief is. Het probeert zichzelf tegen te spreken. Dit doet ons denken niet, en ons denken vormt compromissen met daaraan gemakzuchtige denkbeelden. Denkbeelden die gestoeld zijn op een pseudo optimisme, en daarvoor continu bewijs voor moet aandragen. De gelovige, zal altijd moeten worden 'bijgespijkerd' omdat anders zijn gedachten die variëren van een kopje koffie inschenken, tot de wasmachine bedienen, zijn ontoelaatbare incoherentie zullen blootleggen aan het logistische apparaat. Daarom moeten leugens zichzelf continu verbeteren. Anders worden zij als vanzelf ontkracht! Ons brein is dus zogezegd uitgerust met een anti-fout methodiek. Maar gemakzucht en lafheid leggen dit stil, om redenen die ik tot op heden niet kan verklaren. Ik heb het eerder verklaard en deze was dat ik dus niet wist waarom het zo is. Ik kom dan uit op inlevingsvermogen/ voorstellingsvermogen, dus hetgeen betekenis kan geven aan niet noemenswaardige dingen. Van niets iets te maken.
  Het is nu 03:00 's nachts ik ben kapot, heb 2 dagen gezopen en gefeest, en amper geslapen. Dat is goed voor het brein! Daarvan word ik scherper. Reden is simpel. Mijn motivatie om de zaken te verdraaien in het voordeel van mijn gemakzucht is weg,, daar ik toch al volledig lamgeslagen ben. De geest wordt eerlijk, naarmate het lichaam vermoeid raakt. De leugen is daarom ook gezeteld in de energie, niet in de gedachte! Het is het spel dat wij er omheen breien, en de fantasie waarmee wij daar leven in blijven inblazen, die vermoeid. Voel je je ook zo futloos? Be real! Houd dan jezelf niet langer voor de gek, want het stomme verstand heeft steeds weer een zetje nodig van je, om in zijn onkunde te kunnen blijven volharden.

Wie de weg van de minste weerstand zou volgen, zou zijn gelijke tegenkomen.

donderdag 31 december 2015

Over goed en kwaad

Het onderwerp is uitdagend genoeg, en al helemaal als je er expliciet om gevraagd wordt je eigen mening daarover te geven. Het is te flauw en zwak om dan een bekende filosoof aan te halen, of een Nietzsche te citeren. Dat kunnen we allemaal lezen, en dat weten we al lang. Ik denk dat het mooiste om te lezen toch altijd de originele zienswijze is. Daarom zal ik er geen naslagwerk bij gebruiken. (Het moet ook mij verrassen!)

De termen goed en kwaad zie ik als oordeel, en niet als noemer. Een kwade daad kan ergens in een ander moment iets goeds teweegbrengen. Beoordeling is in het moment in een locatie. (ik vrees dat dit een pittige gaat worden!) De tijdsgeest of noem het 'gangbaar gebruik', bepaalt grotendeels wat aanvaardbaar is en niet. Maar ik wil absoluut geen Meta verklaring formuleren. We weten en voelen aan ons water wanneer wij te maken hebben met kwaad. Ik denk dat bij deze termen, er dan ook absoluut geen wetenschappelijke verklaring op van toepassing kan zijn. Dat is mooi, want omdat dit gevoelstermen zijn, mag ik met gevoel beantwoorden, en hebben wij (jij lezer en ik) een sterkere binding op dit vlak.
Ik kom het kwaad genoeg tegen. Het lijkt wel een zichzelf opgegeven, in haat en afkeer levende vorm van protest, die in een wraakspel verwikkeld, op zoek is naar zichzelf. Dat doet het door juist niet naar binnen, maar naar buiten te kijken. Een verwarde geest, die de fout in zijn omgeving zoekt, en projecteert, zal kwaad doen, en als zodanig worden betiteld door diegenen die hiermee in aanraking zijn geweest, en benadeeld zijn.
Hoe ontstaat het kwaad?
Ik ben ook bezeten geweest door dit gedrag. 'Kwaad' is uiteindelijk gedrag, want het kan alleen in de actie zitten. Zolang kwaad broedt, weten we niet van haar bestaan. Kwaad is dus zichtbaar en onzichtbaar. Het staat nog te gebeuren...
Kwaad in zichzelf lijdt ook. En ik denk dat het hierom is dat het kwaad aanricht. Het zelf lijdende wezen, voelt zich zo vreselijk, dat het 'vreselijk' weggeeft. "Wij delen onszelf" Je kunt niet verbergen wat je met je meedraagt. Toch,.. er zijn gradaties. Er zijn situaties waarbij we niet meer kunnen spreken van een zichzelf verwoestend gedrag, dat daarin zijn omgeving betrekt, en spiegelt aan zijn afwijzing. Er zijn vormen die neigen naar een plezier in het pijnigen van onschuldigen. Sadisme.
Kwaad is datgene wat wij niet snappen, en daarom betitelen. Wij gezonde groep, benoemen het afwijkende dat ons nadelig valt, met een negatieve term. Als zouden wij ons werkelijk kunnen verplaatsen in het hoofd van de kwade, dan was die uitspraak niet meer. Kwaad spreken, is het verkondigen van eigen onbegrip. Dat wat ondenkbaar is, krijgt het label. U ziet, dit is een zeer complex onderwerp. Welke ik voor nu even sluit, maar zeker op terug wil komen.
 
(ik kan niet stoppen, en hoewel ik morgen een drukke dag heb, ben ik nu op dreef!)

Want is het niet zo dat je goed bent, als je de stille wens van anderen vervult? En slecht bent, wanneer je de idealen van anderen verstoort?
Goed en kwaad refereren beide aan een norm. Zonder die norm bestaat geen oordeel. Zijn wij goed als we leven zoals we nu doen, met laten we zeggen, een leefgemeenschap met scholen, banen, huishoudens, en een algemene staat van welbevinden? Die staat waarin wij onze dagelijkse 'plichten' vervullen, in die zin, dat wij doen wat er min of meer van ons verwacht wordt? Nog niet... Wij zijn pas goed, wanneer wij anderen tot zekere steun zijn, zowel direct als wel datgene doen, wat een zekere spanning in anderen wegneemt. Het redden van een dier, welke de mensen een schouwspel voor ogen houdt, die ons onze eigen beoordeling tot een hoger plan brengt, daar wij ons met dit gedrag vereenzelvigen.

Een samenleving parasiteert, en is niet goed omdat deze in een harmonie met zichzelf leeft, want buiten die samenleving, vallen onherroepelijk slachtoffers. Nederland is groot geworden over lijken. De V.O.C. bijvoorbeeld. Slaven....
Wat wij doen als mensheid in het geheel, is verschrikkelijk, maar binnen dit commensaal schrikbewind naar de natuur bijvoorbeeld, zullen wij om te volharden in deze aanname, de ogen moeten sluiten naar datgene wat ten koste hiervan gaat en is gegaan. Neutraal is leven een strijd. 
In die leugen, van goed zijn, maken wij weer eigen regels. Want we verkrachten de natuur, maken dieren tot slaaf, vissen we de zee leeg, en kappen we bossen tot woestijnen.
"En dan zou je best mogen stellen, dat een ieder die zich hier niet over opwindt, kwaad is, daar zij kennelijk hun eigen welzijn boven het welzijn stellen van datgene waar deze parasitaire levensvorm zijn ontstaansrecht aan dankt."
Op de aarde zijn wij parasieten. Is de mens een schandvlek op het doek. Dus mogen wij nimmer de woorden goed noch kwaad gebruiken, want zij zijn de helpers en tegenhangers in deze parasitaire oorlog.
Elke boom en elke plant is goed. Zij geven slechts en vragen weinig. Dat wij een stelsel hebben van gebruiken en afspraken, en een kansdichtheid die keer op keer bewijst dat dit faalt, kan dit falen niet worden toegeschoven op enkele individuen, maar moeten wij als geheel erkennen dat dit alles in zijn aard niet deugt.
Welbeschouwd deugen wij allemaal niet, want wij als soort zijn niet zelfdragend. Wij hebben continu anderen nodig, en de omgeving om te kunnen voortbestaan. De bodem, de zee, de oppervlakte.
Ik denk daarom dat we pas kunnen spreken van echt goed, in termen van datgene wat onbaatzuchtig is.
Goed is OPOFFERING, slecht is niet datgene wat parasiteert, noch wat afhankelijk is, maar moedwillig zonder daar zelf beter van te worden, benadeelt. Dit is niet te begrijpen, en is dus voor in samenlevingen, ziekmakend en verwoestend. Maar stel dat datgene wat als slecht betitelt wordt, zich gedraagt naar inzichten vanuit het hoger plan, vanuit dit parasitaire denkstelsel, en hiermee voor ogen heeft de destructie te vervoltooien, ten gunste van het algemeen belang, niet die van zijn soort, maar datgene wat buiten de erbarmen ligt van diens groepscohesie, het algemene zinvolle, dan zouden wij niet langer kunnen spreken van kwaad. Maar dit oordeel ligt voor velen buiten het begrip, daar elk oordeel zorgvuldig is afgewogen vanuit het strevende parasitaire zichzelf ontziende individu. In je blinde strijd, zie je slechts het afwijkende, het uit het ideale oog ontspringende.

Een wijs zenmeester zei:
"Wanneer je ook maar het geringste onderscheid maakt, dan wijken hemel en aarde oneindig ver uiteen"

Samen zijn wij één, en het ene afwijzen, en het andere eren, is de ziekte van de geest.
Met andere woorden, het streven naar het ideale, ik denk dat hierin de bron van alle kwaad schuilt. Dit is blind en naïef, en daarom gevaarlijk.

maandag 1 juli 2013

De kracht van filosofie

~Over het waarom wel, en waarom niet, en de uitwerking van zuiverheid~

Waarom zou je dieper nadenken over dingen? Waarom zou je willen weten hoe het anders kan? En wat heb ik eraan om te weten hoe een ander denkt, en wat een ander vindt van dingen waar ik zelf niet over na heb gedacht? Allemaal vragen die erop duiden dat filosofie niet voor iedereen is weggelegd. Beter gezegd, niet interessant is.

Want het jammere is, niemand begint er aan! Er zijn er maar heel weinig die denken: "Weet je wat, ik ga eens mijn brein plagen en belachelijk lange zinnen lezen die ik soms 4 keer opnieuw moet lezen voordat ik 'm snap!" Ik ga mijzelf een partij dommer voelen dan de schrijver... Of, ik ga mijzelf vervelen met dingen die ik echt niet wil weten. Deze laatste geeft aan dat het eigenlijk beter ook maar niets voor je is.

Alle andere redenen zijn jammer, want wie het toch probeert, zal genoegen vinden in de inhoud van de tekst. Die lastige, veel te lange zinnen zeggen namelijk veel meer dan gewone niet lastige zinnen! Bovendien is het erg verrassend om mee te maken dat je eigen denken sterk afwijkt of juist in de lijn loopt met die van de schrijver! Die afwijking geeft je diezelfde speling ervoor terug, nl, dat alles wat daar tussen zit, jouw gedachten en die van de schrijver, deze verschillen vormen nu een nieuw veld van mogelijkheden.

Dus nogmaals, het lezen van zware kost, waarom niet? We zijn grootgebracht door onze ouders, we hebben van ze geleerd, daarna op school, op het werk, van onze vrienden, van ons zelf (ervaring door doen), maar waarom zouden we stoppen? Is het leven niet rekbaar en langer dan de tijd waarop we klaar zijn met school? En wie ben jij? Wat ben jij? Ben je niet zelf ook maar een denkend brein in een lichaam? En wat is dat brein dan? Het brein is een instrument, en dat moet je leren bespelen! Anders is het alsof je een stratenmaker een Stradivarius geeft, en een goede violist een hamer! Het is zinloos om iets van grote mogelijkheden en een grote potentie niet te benutten op diens capaciteiten. Het enige wat je remt in je ontwikkeling zou kunnen zijn een weerstand om beter te accepteren. Maar die weerstand van binnen uit is een deel van het denkend brein dat een systeem heeft gevormd tot een werkend geheel, en zichzelf afbakent uit voorzorg. Ook wel het karakter genoemd. Het karakter is lastig te veranderen. Maar zijn gereedschapskist is wel uit te breiden, en hierin ligt de vergissing! We zijn soms bang onszelf te verliezen, wanneer we voor de keuze staan onze waarden te veranderen. Ook wel "toegeven" genaamd. Daarom is toegeven voor sommige mensen erg moeilijk. Het is een angst voor zelf verlies. Maar wie zich vastbijt in zichzelf, wordt op den duur een stug mens. Ook een voorspelbaar mens, en daarmee sta je zwak, want mensen kunnen je voorzien en bespelen. En dan moet je weer in de verdediging schieten enzo...

Ik ben van mening, dat je innerlijke zelf, nooit kan veranderen door kennis, maar wel je gevoel. En daar ga ik het even over hebben. Leven is voelen! Of niet dan? Gewaar zijn, opmerken, prikkels komen binnen via zintuigen, de waarneming. Voelen kun je dus letterlijk opvatten en psychisch.
Verder ondervind ik een geestelijke bevrijding, juist door het zo gedachte "zelf" los te laten! Want dit is paradoxaal, hoe meer je het zelf, wilt behouden, des te vervelender je in je vel zit. Het "zelf" zou eigenlijk moeten heten, het "vanzelf" omdat je er niets voor hoeft te doen.
En nu het gevoel, ja.. dat wordt beter. als ik in de keuken sta, en denk even terug aan stukjes tekst dan schiet ik in de lach. Leuke dingen onthoud je gewoon. Ze versieren je brein, want ze geven je meer keuze. Het is nooit zo dat het kan schaden, want wat je niet aanstaat, laat je niet toe in jezelf, dat filter je weg. alleen datgene wat aanspreekt, geeft een klik en geeft blijdschap, en diezelfde blijdschap geeft toegang. Die toegang is niets meer of minder dan een extra stukje informatie die wordt toegelaten, toegelaten bij de rest. Die verzameling die binnen jouw goedkeuring is gevallen. Waar jij je O.K. voor hebt gegeven. Net wat ik zeg, het is alsof je nieuwe tangetjes in je gereedschapskoffer hebt gelegd. Altijd handig.

Sinds ik Schopenhauer lees, een man die in zijn schrijven veel van zichzelf laat zien, puur en een trefzeker geloof in zichzelf, -wat voor de een storend en de ander als leuk wordt ervaren- kijk ik een beetje met minder zorgen naar het leven. Mijn gevoel wordt positiever, en dat voor een filosoof van het pessimisme! Hij wordt beschouwd als de meester van het pessimisme, maar de grap is eigenlijk, dat is hij niet! Pessimisme is een kijk, die, zodra hij wordt verteld, de naïeve een gevoel van negativiteit geeft. Het werkt als een vervelende botsing met zijn realiteit. Soms zijn dingen niet leuk om te horen, maar soms moet je de dingen ook niet zo zwaar nemen, en i.p.v. in te zoomen, kijk je er naar van een grotere afstand. Want dan wordt een probleem ineens kleiner!
Maar alles wat wij als leuk ervaren, trekken we automatisch dichtbij. En als iemand dan een mening geeft, -zoals de pessimist- dan geeft dat een schokeffect. Maar de truck is, om het in een ander kader te vatten, en niet langer te kijken of jij het zelf leuk vond, maar of die uitspraak metafysische waarheid bevat. Vaak is dat zo, en de wereld wordt komisch en minder ernstig. Wij klampen ons te vaak vast aan het leuke, om het niet leuke te verdoezelen. De aard van het bestaan, is angst negeren, en de verveling op voor te blijven. En die ankerpunten van mooie overtuigingen, geven ons de zekerheid. Wanneer die worden ontkracht, ontstaat twijfel en dat is voor blijdschap funest. Zoiets.. (ik ben er geen ster in dat kan hij velen malen beter)
In ieder geval, wil ik iedereen aanraden om toch eens een poging te wagen. Om bijvoorbeeld een boek van Nietzsche, of Schopenhauer te lezen ;) Dan zie je de kwetsbaarheid van de schrijver in zo'n pure en zachte weergave, als paardenbloemen die hun zaden loslaten bij de eerste bries. Dit zijn geen arrogante mensen, maar denkers die ook voor jou dachten. Zij woelden met zichzelf en hun wereld, hun omgeving. En die dingen waar mensen mee worstelen zijn tijdloos, dus het maakt niet uit dat de ene 100 jaar geleden en de ander 150 jaar terug zijn analyses losliet op de wereld. Het zijn prachtige zuivere openlijk en eerlijke analyses. Dat kan ook niet anders, want wie de dingen echt probeert te begrijpen, moet wel starten vanuit zijn pure oorsprong, want dat is waar je begrip naar verlangt, je begrip van de wereld is wie jij echt bent!

Voor mij was het 8 jaar geleden dat ik, "Herwaardering van alle waarden" las. Ik had er grote moeite mee. Ik heb het teruggebracht naar de bieb met het idee; "wacht maar, want later ben ik hier klaar voor!" Ik was geen lezer, en nu eigenlijk nog steeds niet. Bedoel, ik moet eerst over de schrijver zelf hebben gelezen, alvorens ik zijn boeken lees. De schrijver, zijn bestaan, het type mens dat het was, moet me aanspreken. Anders begin ik niet eens. Ik moet bewondering hebben voor de man of vrouw, en vanuit die bewondering lees ik. Ik moet het voelen, zijn pijn, zijn emotie, zijn humor en sarcasme, de weg om onbegrip dragelijk te maken. Sarcasme wordt altijd als plamuur gebruikt om de scheuren te dichten.
Het boek van Kahlil Gibran, "de profeet" was ook niet één, twee drie even lezen en klaar. Dat is onmogelijk bij dat boek, voor die stijl waarin het is geschreven. Daarbij moet je jezelf eerst voorbereiden. Althans, ik wel. Dan pas kun je erin komen, en het ervaren! Dat is altijd zo met moeilijke en of zware kost. Dat vereist een harmonie van jou! Een openheid en ontvankelijkheid. Dan pas, kom je echt tot een climax, als die wereld van deze schrijvers zich aan jou begint te openbaren..

woensdag 29 mei 2013

Dat wat schattig wordt verklaard

~Schattigheid zit 'm (helaas) niet in de intentie, maar in de aanblik~

http://c2.plzcdn.com/ZillaIMG/37981ed98ae89e6e97dce49cd775a576_medium.jpg

Daarom is schattigheid geen waarde, maar een projectie. Hetgeen als 'schattig' wordt verklaard, is de stille wens die van binnenuit komt, de vervolmaking en tevens het bewijsstuk van een mooie onbevooroordeelde wereld. In het benoemen, ligt de verzoening met het onbaatzuchtige geaard en verankerd.

Een kind is niet schattig omdat haar moeder twee staartjes in het haar met strikjes heeft gemaakt, in feite wordt schattigheid zo uitgelokt. Een kind is jong en onnozel. Hoe suffer het staart, des te schattiger het wordt benoemd. Dit is niet eerlijk tegenover de kindjes met een scherper ontwikkeld venijnig karaktertje.

Ook volwassen vrouwen ontlokken schattigheid aan hun vaak zeer complexe en helaas egocentrische gedrag. Dan zie je een stringente vrouw met vlechtjes. Iets meer in het oog springend, reden verpestend, alles vernielende gedrag vind je nergens. Maar dit is natuurlijk alleen in de ogen van de verliezer. Je wilt bijna uitschreeuwen: "Hoe durft ze!"

Uiterlijk vertoon kan een grens bereiken wanneer deze haaks komt te staan op zijn intrinsieke drijfveer. 'De gemene vrouw met een schattige look.' Het is alsof zij hun eigen tekorten expres willen ontzien.
"Nee hoor ,ik ben lief!"       Aaaaaahhhhh shut up!

Niet in de intentie dus.., schattigheid zit 'm niet in de goede bedoelingen. Raar, want het strijkt wel met die eer. Waaraan anders ontleent schattigheid zijn kracht, dan de verwachting die het beeld oproept van diens intrinsieke goedheid? Als gekante jurkjes en vlechtjes in het haar niet geassocieerd waren met een grote graad van onschuld, werd het niet als zodanig benoemd. Maar je kunt niet in de hoofden kijken, dus feitelijk is elk benoemen van dat wat schattig 'schijnt', bedrog. Want goede intenties heten anders, en worden nooit als 'schattig' getypeerd.

Schattig is dus altijd uiterlijk vertoon. Een monster dat goede daden verricht, is eerder nobel, sociaal, goedhartig, maar nooit schattig. Met 'schattig' gaan we dus meteen de mist in.
Niets is schattig, dat ten eerste. Ten tweede is het je eigen wens, en bewijs aan jezelf dat pure goedheid jou omringt. Het is een zekere verklaring van de hemel. Daarbij wordt het benoemen van datgene wat jij als schattig acht, een uiting van inzicht in dat volmaakte geheel. Het is een alles ontziende houding uit de mr. Positivo beweging.

Schattigheid mixt vorm met inhoud. Shattig = lief om te zien, zonder dat je weet of het wel lief is. Het krijgt het voordeel van de twijfel.
Veel loverboys zien er voor de meisjes schattig uit. Zo slecht kan schattig zijn, dat je eenmaal in die val getrapt, geslagen kan worden en verkracht, gedwongen en vernederd.
Schattigheid van een kind, ik geef toe, -het niet denkende slechts ervarende zijn-, roert. Onnozelheid vertedert.
Veel kennis creëert afstand. Mensen die geleerd zijn, zijn het minst geliefd. Kunnen ook moeilijk liefhebben, wat er ziftten teveel gedachten in de weg. Denken en liefde gaan erg slecht samen. De een is plannen, het ander is ervaren in het moment. Dat stoort elkaar.

Schattigheid wordt misbruikt als een trigger. Alles wat schattig pretendeert te zijn na de kindfase, wantrouw ik. De grootste feeks kan zich hullen in een mantel van schattigheid. Gelukkig hebben we allemaal een ingebouwde sensor hiervoor, die waarschuwt omdat je verbazing direct wordt overreden door afschuw.

Waarom hebben ze dat zelf nou niet door?

zondag 7 april 2013

Liefde van een hoer

Ook dat bestaat!

Hoe bepaal je wat liefde is? Zit het in de motivatie van de actie, of in het verkregen effect? Wie bepaalt dat, of het liefde is? Wie uitgaat van de intentie, kan alleen maar van vooronderstelling uitgaan. Wij zijn onmachtig in de gedachtenwereld van anderen te kijken. Nu weten we wat een prostituee doet voor geld, maar wij weten nooit haar eigen inbreng los van haar professie

Zo kun je makkelijk redeneren, en zeggen:

"Alles wat er gebeurt nadat je betaad hebt, is een gevolg van het overhandigen van het geld, of, is het gevolg van de afspraak aan de deur"

Dit is waanzin. Hiermee elimineer je haar als persoon. Zet je haar op gelijke voet met een robot. Dus deze valt af.

En als je zegt:

"Alles wat er binnen gebeurt is een bijproduct van de algemene gang van zaken, (daar wij weten wat een prostituee doet, en niet meer verbaasd kunnen zijn van de gevolgen die voortvloeien uit het bezoek aan die prostituee) dan kun je met diezelfde stelligheid concluderen dat een "liefdesrelatie" en alles wat daarin gebeurt en voortkomt, ook een bijproduct is van de algehele verwachting van de gang van zaken, en onder diezelfde noemer "verwachting" valt.

Het enige verschil schuilt hierin, dat het de overdracht van geld betreft die een argwaan geeft aan de oprechtheid in die zin, dat wij doen alsof een relatie en alles wat daarin gebeurt, berust op een toevalligheidsaspect waarin wij als naïevelingen steeds worden overrompelt door de waas van liefde, en dat de gevolgen daaruit steeds weer een plotseling zichzelf aandienende aangelegenheid is. Maar dit is niet waar. Wij beginnen een relatie onder diezelfde verwachting, noem het voorwaarden, als die je meeneemt wanneer je bij de prostituee naar binnen stapt.
Goed beschouwd kunnen we nu vaststellen dat de ene weg directer en sneller is, en de verwachting zich openlijk uit via het geld, als ander inzetmiddel dan het versieren, -dat gedrag wat een seksuele behoefte in diens bedrijvigheid omvat- en over een langer tijdsbestek plaatsheeft. De methoden die men hanteert, (vleien, uitjes, bioscoop, vakanties) vallen onder een andere noemer. En ook weer kunnen wij niets zeggen over de intenties, maar het laat zich wel te raden als dit gedrag voor 99% zich uit in seksuele bedrijvigheid. Dan valt het moeilijk te ontkennen, dat de intentie in feite niets verschilt, en dat het betalen aan de deur, diezelfde vorm heeft in een andere jas. Maar zolang het met een omweg gebeurt, is er blijkbaar niets aan de hand. Dit alles is alleen tegen te spreken indien wij als mensen echt zo naïef zouden zijn, wat vaak wel het geval is bij jonge mensen. Maar na verloop van jaren zou het patroon zichzelf toch wel verraden moeten hebben. Dan kunnen wij beter toegeven aan de lust, iets wat vele vrouwen verachten. Het directe hierin, vinden zij vaak aanstootgevend. Ik vraag mij af wat romantiek nog anders is, dan een roze leugen om tot diezelfde doeleinden te komen als wanneer je met je knip open aan de portiek van een hoer staat.
Dit valt omwille van de motivatie, natuurlijk zoals bovenin uitgelegd, nooit te bewijzen.

Terug naar de vraag

Liefde van een hoer, bestaat dat? Liefde is dus niet te bepalen aan de hand van de actie, maar het verkregen effect. Liefde is wat wij 'noemen', door het gevoel wat wij ervaren. Dat kun je niet legitimeren aan de actie, nogmaals, wij kunnen niet kijken in het motivationele aspect van de tegenspeler, en zijn en blijven wij onmachtig om te oordelen over de toegevoegde waarde, elke inbreng in elke actie. Wel kunnen wij oordelen of de uitkomst de verwachting benadert of voorbij streeft. Streeft de uitkomst de verwachting voorbij, dan spreken wij van toegevoegde waarde. Weer zit dit in het effect. Het effect geeft het oordeel vorm, en omdat het in deze volgorde gebeurt, kunnen wij niet achteraf, na een ongelukkige uitkomst deze volgorde omwille van teleurstelling omdraaien, en zeggen: "Het effect was omwille van de actie"
Liefde zit hem dus in de onzekerheid, zolang niets vaststaat. Stond het wel vast, dan was dit alles te vergelijken met een ritje in de draaimolen. De wagentjes, de paarden, volgen telkens weer diezelfde op en neergaande beweging in eenzelfde richting. Dus, het toevalligheidsaspect in het verkregen effect! De onvoorspelbare gebeurtenis.
       
                  

donderdag 29 november 2012

Respect of niet?



http://plzcdn.com/ZillaIMG/7ed5a2a24c074fd3439f76b101e9d9b4.jpg

Het lijkt wel een soort van sociale modegolf om te verkondigen dat je ieders mening respecteert. Alsof het moet getuigen van een morele deugdelijkheid. Een schijn te werpen dat iedereen even belangrijk is dus daarom automatisch ongestraft, zonder kritische noot, zijn idiootste ideeën kan rondbazuinen. Alsof er bij voorbaat geen tegenspraak nodig zou zijn, omdat het allemaal niet belangrijk genoeg is, een strak beleid op de gegrondheid van ieders intrinsieke waarheidsgehalte na te leven.
Ik vind dat mensen veel te veel roepen dat ze andermans mening respecteren. Oja? Doe je dat echt?

Dan vind ik dat je geen onderscheid maakt tussen rationele gedachten en irrationele, en dat je dus daarmee niemand echt serieus neemt behalve jezelf.

Zo kan ik ook zeggen, dat je ieder het zijne moet laten, maar dat zal ik nooit zeggen, want ik geloof in één waarheid, en meerdere routes daar te komen. Maar niet in een wereld waarin iedereen zijn eigen werkelijkheid creeërt en daar lekker in blijft volharden. Erkennen van datgene wat is, schept namelijk eenheid. Juist ja, en zolang iedereen zijn eigen waarheid ervaart, dan is daar logischerwijs geen wetboek meer op van toepassing. Dan is er geen orde meer.

Maar we hebben het nu over meningen. Ik respecteer helemaal niet ieders mening. Dat zou absurd zijn. Iets gestoorders kan ik me niet voorstellen. Als je echt eerlijk bent, en je hoort dat iemand iets uitspreekt wat haaks staat op het jouwe, dan moet daar een fundamenteel andere kijk op de wereld achter schuilgaan. Wat die kijk verschillend maakt, is dat deze persoon anders dan jij, heel andere waarden koestert. Meestal het gevolg van ervaringen uit het leven, en opvoeding. Maar die dingen zouden eigenlijk niet mogen meewegen in je oordeel. Het feit, dat iemand een andere mening heeft, zegt veel meer dan slechts de mening. Deze andere mening is het resultaat van alles wat in zijn hoofd anders denkt dan jij. Er zijn gedachtenstromen die min of meer overeenkomstig zijn. Het is de kunst om via de mening te achterhalen waar nu het verschil in zit. Los van die mening.

Wat iemand verkondigt, verraadt zijn waarden. Maar daarvoor moet je net even verder kijken, en niet vastlopen op die mening. Daaraan moet je, indien je wilt weten met wie of wat je te maken hebt, voorbij zien te gaan. Als iemand vindt dat nertsen best gefokt mogen worden voor hun vacht, om er jassen enz van te maken, zeg je ook niet: "Dat respecteer ik", want als je een beetje fatsoen in je draagt, spreek je daar je afschuw tegen in de hoop dat deze debiel even na gaat denken, in de hoop dat het kwartje valt. Als niemand elkaar corrigeert en eerlijk feedback geeft, wordt het een zootje.

De pijlers waarop een mening staat, zijn de extremen van ons kunnen. Je moed, oprechtheid en daadkracht wegen zwaar mee en bepalen grotendeels de vorm van alle mening bij elkaar. Maar natuurlijk ook inzicht en omgeving. Hoe ouder wij worden, des te groter is de kans dat je meerdere verschillen bent tegengekomen, en hebt kunnen overdenken. De mening van een puber staat vaak nog in de kinderschoenen. Maar iemand van 50 blijft bij zijn punt. De kans dat deze een radicale ommekeer in denken ondergaat, is nihil. Iemand die belachelijke dingen zegt in zijn jonge jaren, is onwetend. Maar iemand die belachelijke dingen beweert op oudere leeftijd, respectabele leeftijd, is onmogelijk. (rot in zijn aard) Misschien gedreven door woede of heeft kwellingen ondergaan, maar wat de oorzaak ook moge zijn, veranderen zal hij/ zij nauwelijks nog.
Ik sta open voor iedere mening, en commentaar. Of ik je mening respecteer, dat zal moeten blijken. Dat weet de toekomst alleen. Maar ik weet ook, dat indien iemand me een betere verklaring geeft, ik deze direct hanteer, en de mijne verwerp. Dat is niet omdat mijn mening fragiel is, maar omdat een andere altijd beter kan zijn. Toegeven is een woord wat voor mij overbodig is, want het doet me nooit pijn, ik ben je dankbaar. Toegeven is voor velen lastig. Ik snap dat niet. Ik hoop dat iemand mij dit kan uitleggen...

Ik ken mensen die in een debat/ discussie nooit maar dan ook nooit zullen toegeven. Het is een ziekte. Ik vind het onsportief, want zodra je ze vast hebt, springen ze gewoon op een ander onderwerp, of doen alsof ze je niet begrijpen. Maar een debat is ervoor om elkaar tot andere inzichten te brengen. Dat gaat natuurlijk nooit als er een niet wil erkennen. Hmmmmm het is echt iets heel vervelends. Het zegt volgens mij veel meer, al weet ik niet hoe ik dat moet verklaren.
Bovendien bestaat er voor mij geen grotere belediging naar iedereen die meer uit zijn leven haalt, door te zeggen dat we allemaal even belangrijk zijn. Nee, het is geen moreel juist ding om te zeggen, hiermee ontken je alles wat mensen van elkaar onderscheid. Ontken je identiteit. Daarmee zeg je dat er geen verschillen zijn. Maar er is een verschil tussen gelijkheid en gelijkwaardigheid. We zijn gelijkwaardig, maar never nooit niet gelijk. Zelfs mieren hebben onderscheid tussen werkers, schoonmakers, en soldaten. Wij hebben slechte kunstenaars zoals het Stedelijk museum mee volhangt, - de grootste en schandelijkste hoon naar iedereen die het wel kan-, en goede kunstenaars. Slechte dichters (diegenen die je aantreft in de jury om andermans shit de hemel in te prijzen) en goede, alles is in gradaties. Wij doen ons best, om onszelf te kunnen onderscheiden van de rest. Dat is niet verkeerd, maar goed. Dit is de reden dat wij elkaar kunnen verrassen en boeien, overtreffen en verbazen.

****************************************************************************
   EINDE                           EINDE                                EINDE                             EINDE                      
****************************************************************************

zondag 26 augustus 2012

Openklappen

We willen elkaar maar wat graag zien openklappen. Die momentjes dat we ons masker even afdoen. Wat we dan zien, is die gevoelige mens die zich eindelijk laat zien. Een fijn gebeuren, want, hij of zij riskeert het in jou aanwezigheid. Dit is een teken van vertrouwd zijn. Maar ook kan het uit wanhoop ontstaan. Zo van: "Dit ben ik en het maakt me niet meer uit wat mensen denken"

Stiekem wachten we tijdens die lange relaties en vriendschappen steeds weer tot dit soort momentjes komen. Dat het acterende ding, zichzelf toont. Even gevoelig en dus zwak als iedereen. Wij willen de wanhoop horen, het verdriet, de schaamte die iemand gevoeld heeft tijdens zijn eeuwig durende rol. Om te beseffen dat het allemaal toch niet echt is. Maar we kunnen nu eenmaal niet altijd zwak en gevoelig zijn. Zo komen we met elkaar niets verder. Schijn ophouden verhardt, maar boekt toch vooruitgang. Daarom laten wij het los, op speciale momentjes. Tijdens een kampvuur in de late avonduren, of slechts wanneer je met je partner alleen bent. 

Meestal schept dit een band. Omdat je elkaar op een echtere manier ontmoet. Daar tegenover staat, dat het net zo hard kan afschrikken. Zeker als je vermoedt dat achter het vermeende gezicht, een stoerdere persoon zit, als diegene die nu eigenlijk een angstig en onzeker haasje blijkt te zijn. Vooral jongens vergissen zich hierin. Eenmaal een vriendin, dan willen zij wel meer dan eens de fout maken, hun hart open te gooien, en volledig open kaart te spelen. Ze laten dan maar wat graag zien, hoe gevoelig ze eigenlijk zijn, en hoe die gedachten eigenlijk echt werken. Dit jaagt vaak schik op de gezichten van haar, en het is dan ook geen verrassing dat deze eerlijke knul het binnen de kortste keren weer alleen moet doen. Voor hem is het een verrassing ja. Voortaan toch maar iets voorzichtiger zijn? Het schijnt dat de vrouw van nature een beter actrice is dan de man. Volgens mij blijft ze daarom ook langer in haar rol, om garanties te waarborgen. Ik denk dat zij beter begrijpen, wat de gevolgen zijn van al te "eerlijk" zijn. Het is alsof je tijdens een veldslag vrijwillig je harnas afdoet. Waarom zou je jezelf domweg kwetsbaar maken? Ho ho,.. dit geldt dus alleen tegenover mannen hè!


Ja, het was die vervloekte eerlijkheid!


Openklappen is stom, want, ook in het spel, de rol of hoe je het wilt noemen, komt je echte aard ook aan het licht. Je hoeft niet te laten zien hoe kwetsbaar je bent. Dat alcohol dat proces vergemakkelijkt, en jou op die manier van je grootheidswaanzin bevrijdt, en eventjes terugzet op AF, geeft je misschien een eerlijke Harrie status, maar voor hoelang? Vrouwen houden volgens mij niet van slappe mannen. Hoe mysterieuzer de vent, hoe begeerlijker. Zij wil het liefst zo min mogelijk van hem weten, zodat zij constant verrast wordt. Zodra de man patronen vertoont, wordt het een saaie voorspelbare boel. Nee, wie zich sterk houdt, en niet bij elke aangelegen situatie de drama queen speelt, maar tevreden volhardt in zijn persoonlijkheid, dus de manier waarop je naar jezelf kijkt, die wordt vanzelf het voorbeeld en krijgt de superstatus. 

Dan blijft er één ding over. De reden dat wij de ander graag zien klein worden, is het moment waarop jij wint. Rollenspel. Met de nadruk op spel. Mensen zijn dol op spelletjes, en niet alleen bordspellen. Hier, in het dagelijks leven, spelen we honderden spelletjes. Natuurlijk niet kwaad of slecht, maar goed beschouwd is alles een spel. Alleen in verschillende vormen. Slapen is geen spel. Dan sturen wij niet meer, maar worden wij gestuurd door dat ding wat wij overdag bespelen...

Eerlijkheid en openklappen, waarom toch denken wij dat we op die manier meer punten kunnen scoren? Ten eerste verraad je je eigen tactiek. Het heeft daarom eigenlijk iets gluiperigs. Waarom zou er geen dubbele bedoeling inzitten, zoals we met alles wat we doen, proberen te winnen? We helpen een ander ook omdat we daarvan een innerlijke beloning krijgen, was het niet zo dat het nooit ongemerkt gaat en er altijd ook een extra bedankje van buiten komt. Het spel, ja het spel is gaaf. Het maakt de stomste dingen leuk en spannend. Ik heb het niet over het ziekelijke spel, waarbij alleen winnen centraal staat, en niet het vieren van het leven. Een spel is vermaak, en een goede besteding van tijd. Je grootste vrijheid. Men kan naar je redenen gissen. Men kan erover speculeren, en jij als enige weet wie je bent. Dat is toch lache?!

Ik denk dat het openklappen geen echt openklappen is, maar een extra listige zet in je spel is. Het heeft namelijk, - al zou dit geen opzettelijke streek zijn - alleen maar nadelige effecten. 
Vrouwen doen dit niet bij mannen, wel extreem bij hun vriendinnen. En hun vriendinnen zijn in principe de moordende concurrenten. Het zet je toch te denken. Dit is hun harde natuur. Het zal "vanzelf"gaan. Toch is en blijft het list en bedrog. Het meelij is een sterke troef. Meelij en sympathie opwekken bij je vriendinnen door herhaaldelijk open te klappen en je diepste gevoelens en kwestsbaarheid te tonen. Ze zullen dan minder snel geneigd zijn je liefde van je af te pakken. Het wordt zo een kunstmatige club van vriendinnen waarin opnieuw de rollen goed verdeeld zijn. Wie het zwakke schaap speelt, wipt misschien het meest. De rest daar omheen, de supportgroep, strijkt met de morele eer. Zij worden spontaan de intieme raadgevers van haar ziel. Dit is de ruil voor de onzekerheid waarmee ze anders had rondgelopen. Dan maar hulpeloos. De "vriendinnen" die best goede kanshebbers zijn, en waarschijnlijk zelfs een beter ontwikkeld meer variabel karakter hebben, zouden eigenlijk een betere partner vormen met haar kerel, maar omdat zij iets mooier was, kreeg zij het voordeel van de twijfel. Dit heeft zij natuurlijk allang voorzien, vandaar deze nieuwe rolverdeling. Geef ze een rol, door jezelf hulpeloos te presenteren. Het is een spontane reorganisatie in de pikorde, maar deze is niet echt. Dit is een ingebouwde garantie tactiek. 

Dus de man is de lullo die met zijn oprechtheid haar sympathie denkt te kopen, en de vrouw is de feeks die haar vriendinnen tot raadgevers maakt. 
Wij moeten met z'n allen wel een ongelooflijke hekel hebben aan onzekerheid. Spellen zijn dan eigenlijk al die trucjes om deels die onzekerheid te beperken. Dat kunnen wij onszelf niet kwalijk nemen toch? 


Identiteitsgebrek?


Leven met onzekerheid is toch veel mooier, of je nu wilt of niet. Het is spannender want alles is een avontuur. Avontuur is alleen avontuur door het uitblijven van garanties en zekerheden. Niets is zeker en alles is spannend. Moed. Alles draait uiteindelijk hierom. Moedige mensen, en minder moedige mensen. Ik geloof niet dat dit iets is wat je kunt leren na een bepaalde leeftijd. Dit moet in je kinderjaren worden bijgebracht. Zoals indianen hun kinderen tot echte mannen maken. Door ze te laten jagen op gevaarlijke dieren. Door ze te laten strijden met anderen. Pas dan zullen het eervolle mannen worden. Die spelen geen spelletjes. Dat is niet meer nodig. Want zij zijn!

Ik vrees dat de veilige factor van de samenleving, gelijk ook deels zijn ondergang is. Alles wordt nepper. Er zijn meer slinkse trucjes nodig, foefjes om je doel te behalen. Dat kan keihard aankomen voor sommigen, en een grote winst opleveren voor de ander. 

http://www.geheugenvannederland.nl/hgvn/webroot/files/File/extra/atlanticworld/atlanticworld1/tentoon2.html

Spelregels bij het handel drijven

"...De Directeuren van de West Indische Compagnie gaven aan de Nederlanders die zich vanaf 1624 in het gebied gingen vestigen nadrukkelijk opdracht om de Indianen vriendschappelijk te behandelen. Gouverneur Willem Verhulst, las in zijn instructies dat hij de Indianen met: "eerlijkheid, getrouwelijkheid en oprechtheid" moest behandelen."

http://nl.wikipedia.org/wiki/Wovoka

"...De Indiaan zou een spirituele herbeleving doormaken en in overvloed leven. Dit moest volgens Wovoka overigens gepaard gaan met een innerlijke oprechtheid: alleen moreel juist gedrag bracht geestelijke redding. "

http://books.google.nl/books?id=jF5jGI6ur6oC&pg=PA29&lpg=PA29&dq=indianen+en+oprechtheid&source=bl&ots=nn_PApczJp&sig=kuGBd6FOIHGpFu2K-xqQT1Gq3XQ&hl=nl&sa=X&ei=1WMyUI6pNIqU0QWdn4DoDA&ved=0CGIQ6AEwBA#v=onepage&q=indianen%20en%20oprechtheid&f=false


http://plzcdn.com/ZillaIMG/6df03b0c8b802eac585ea0c2c3335839.jpg

Indianen haatten de list, het waren de meest oprechte mensen die hier ooit op aarde rondliepen. Zij stonden in de natuur, waren er deel van. Het geeft je te denken...
Maar wie niet wint met eerlijkheid, wordt listig. De list, het bedrog, zij winnen van de moedigen. Daar stapt de list zo overheen. Maar liefde laat geen list toe, want dan geniet je niet meer. Liefde is puur en stelt ons open. Dan pas zie je de mens erachter. En het is niets anders dan dat verschil wat aangeeft in hoeverre jij listig bent. Vandaar dat openklappen bij de vrouw schrik kan aanjagen. Zeker als je nu bedenkt, dat zij dit wel, en hij dit niet begrijpt! Er mag geen verschil in zitten tussen je dagelijks handelen en intiem zijn. Is dat er wel, dan ben je de boel zogezegd aan het belazeren. Pas op met openklappen! Doe het niet, maar integreer je gevoel in je hele doen en laten. Wees niet listig! Het is een bewijs dat je geen moed hebt. Wie wil hier mee te koop lopen? 

Het gevoel van eerlijk praten hoort niet eens in je op te komen. De behoefte zou niet eens in je mogen ontstaan. En dan die mensen die anderen betichten nooit hun gevoel te tonen. In feite zijn zij een spel aan het spelen, en worden daar uiteindelijk zo dol van, dat ze niet langer daarin kunnen blijven volharden, en eventjes op dat ene moment laten zien dat ze wel degelijk mens zijn. Schiet toch op! Wie houdt wie voor de gek? 

Moed, alles draait om moed. Wie niet moedig is, en toch wilt winnen, zal liegen en bedriegen. 

~Wacht niet op de momentjes 
                 dat er eerlijk wordt gesproken.~

                                                   ~Het is de list bovenop de list~

woensdag 4 juli 2012

De opkomst van de mijmering





Vaak loop ik over straat. Ik reis veel in eigen land. zoek verschillende plaatsen op, liefst waar ik niet geweest ben. Soms ook dezelfde plekjes zoals de kade aan Den Helder, Gouda (het plantsoentje met dat bankje bij die mooie boom) of de grachtjes achter de kerk. Utrecht, ook zo'n leuke plaats met grachten. Wie mij leuke tips kan geven, kom maar op, ik heet ze welkom!
Waarom ik veel loop weet ik niet, maar het heeft iets te maken met dolen. Ik dool en mijn gedachten nemen de boel soms zo erg in beslag, dat gaat dan het beste in een omgeving die mij vreemder voorkomt dan thuis, in eigen dorp. Sterker nog, mijn thuishaven werkt geestdodend op mijn creativiteit. Sterker nog, zodra ik achter mijn bureau zit, hoef ik niets meer te verwachten wat schrijven betreft!
Dan sta ik letterlijk op non actief! En zodra je dan lekker in de bus zit, (oké, wel steeds datzelfde stukje...) gaat dat denkapparaat weer malen. Spontaan. Je kunt best stellen dat mijn brein mij spontaan doet voorkomen. Gedachten die ontstaan, komen onaangekondigd en ongevraagd. Dit heeft natuurlijk iedereen, denk ik, maar niemand praat er echt over. Toch is het best bijzonder. Zo krijg je, -starend uit het raam- plotseling een inzicht dat je snel wilt opschrijven. (voordat je het vergeet!) En geloof me, ik zou willen dat ik elke mijmering had opgeslagen. Er zat best bruikbaar spul tussen. Maar vandaag ga ik het over een zo'n mijmering hebben. Ik kreeg 'm toen ik van de bioscoop terugliep. Heb het snel in mijn telefoon getypt. (dat kleine onhandige uitschuif ding, waarbij je geduld moet uitoefenen op het knopje van nr.3, daar de D/E/F gezeteld zijn. De (d) en de (e) heb je altijd nodig!! Hoe vaak ga ik daarmee de fout in... die 3 seconden wachten, zijn dan teveel als je iets snel wilt doen...


De mijmering, ik denk dat dit uit het onbewuste denkproces rolt, als een fabrieksproduct dat na zijn laatste montage de lopende band oprolt. Daar ligt het dan! Het zijn die openbaringen die jouw denkende motor, aan je laat zien. Zo van; "hier jongen, ik hoop dat je er iets mee kunt"
Mijn onbewuste is een brave en harde werker. Hij maakt me moe maar blijft me verbazen en verrassen. Het is uitputtend, dat wel. Maar voor niets ter wereld zou ik willen ruilen, niets ter wereld dan mij te mogen zijn. Klinkt dit gek? Ja ik ben blij met mij, maar lang niet altijd hoor! Wees gerust. (verpest een hoop voor mijzelf, maar dat een andere keer..)

De gedachte die ik zojuist uit het vakje; "Concepten" heb gevist, en ik in eerste instantie volledig kwijt was waar het nu werkelijk om ging, deed nog eenmaal zijn ronde en gelukkig, ik zit er weer in!

















Partner, liefde, seks en romantiek. De man en de vrouw dus. Waarom is het toch zo dat mannen goed met mannen kunnen opschieten, en vrouwen met vrouwen? Maar toch ook die sterke behoefte is naar dat intieme? Even duidelijker.. Veel stammen, in de jungle, het oerwoud, generatie op generatie, leven de mannen apart van de vrouwen. Behalve wanneer ze intiem zijn! Voor het overgrote merendeel, leven en slapen vrouwen met vrouwen, mannen met mannen. Strikt onderscheid. Toch kunnen ze niet zonder elkaar. 
Maar het stoot af. Ik zie om me heen, in ogenblikken van seconden, in supermarkt of waar dan ook, die verbaasde blikken van de jongen naar zijn vriendin, of andersom. Vrouwen betrekken persoonlijke ergernissen meestal meer tot zichzelf. De man is sneller geneigd zijn verbazing te richten op zijn partner. Er zitten nogal wat verschillen in die twee. De jongen, verlaat zijn vrienden, en kiest op een gegeven moment voor zijn zo geliefde schone. Maar krijgt regelmatig figuurlijke klappen van waanzin in zijn gezicht.  Zo ook wordt de teleurstelling op haar gezicht steeds duidelijker.

Mannen en vrouwen, een wereld van verschil. Maar nu komt het! Waarom kunnen ze dan zo vreselijk goed intiem zijn. Het vrijen maakt alles goed! Dat bindt de band. Dat is echt! 

Antwoord; (de mijmering) "omdat op dat moment de vrouw zich niet als vrouw gedraagt, en de man zich niet als man gedraagt." Omdat op die momenten de rollen daar niet meer zijn. Het is niet dat de seks die rol negeert, nee, het mannelijk denken is niet meer, en het vrouwelijk denken ook niet, zij worden beiden datgene wat toegeeflijk is. Na de daad, komt de man er weer in, en even later de vrouw weer in de vrouw. We zijn weer wakker!

Misschien dat het verneukeratieve hiervan is, dat de twee zullen denken: "Het was net toch ook zo fijn, waarom dan niet wanneer we samen boodschappen doen?" Tja....iets is weer ingeschakeld wat zojuist was UITgeschakeld. Wat dat zal zijn mag Joost weten.

De lust verdringt de persoonlijkheid? Immers, in feite wordt hier nieuw nageslacht gemaakt, met weer een eigen identiteit. (Dat de vrouw een pil hiertegen slikt, of de man een condoom, die voorzienigheid heeft moeder natuur niet ingebouwd) Nee, in de voortplanting is het wel zo gemakkelijk om verschillen even aan de kant te zetten! Als daar nog over gediscussieerd moest worden..


Het is niet voor niets dat de huisarts in zijn anamnese vraagt hoe het met het seksleven staat. In die momenten zijn wij niet in strijd, dat kan niet. Die ogenblikken van niet denken (eigenlijk: niet zijn) , deze meditatieve toestand heeft een drukke geest nodig. Zodat wij ook die verschillen kunnen incasseren. Maar niet te lang! Daarvoor moeten we minstens 3 keer per week vrijen. Om die schuld weer recht te breien. En wie weet, groeien we naar elkaar toe. Hoeveel wippies dat zal duren, hangt natuurlijk af van de intensiteit van dat spel.


Deze theorie voorspelt -u voelt hem zeker wel aankomen-, dat indien er al een volledige harmonie tussen de man en vrouw is, de relatie seksloos moet zijn. Want waar moet dan die aantrekkingskracht vandaan komen? Als er geen verschillen zijn om dit te genereren? Is het niet zo dat seks na ruzie het lekkerst is? Dat hoor je toch altijd? Is het ook niet hierom, dat nieuwe stelletjes het meest vrijen? En daarna minder? Natuurlijk, het is logisch dat getrouwde stellen minder vrijen, omdat deze langzaam intiem worden! Nee, dat is niemands schuld. Dat doet je eigen natuur. De magneet verliest zijn trekkracht. Misschien eerst even bekvechten? Even die verschillen opzoeken? En dan, dan vliegen de vonken er weer vanaf!




En zo worden wij heen en weer geslingerd tussen de illusie van de relatie, en de harde realiteit van verschil in karakter.  De bosjesmensen begrepen dit principe wel goed. Die beschaving is al wat ouder, en heeft weinig revoluties meegemaakt. Een langlopende harmonieuze ontwikkeling heeft ertoe geleid, dat men goed met elkaar, en toch in afzondering kan leven. Waarom kunnen wij dat dan niet? Is het dan zo dat de kerk dit expres heeft genegeerd? Zodat de problemen die hieruit ontstonden, de mens meer afhankelijk heeft gemaakt voor het verlossende woord van god? Natuurlijk! Een evenwichtige massa kun je niets vertellen. Wie luistert?
Wel als zij onzeker is, wankelt en in nood verkeert.


Bij het woord "Huwelijk" krijgt iedereen tegenwoordig een ander denkbeeld dan waar het woord voor staat. Het kan en klopt ook niet. Wijze mensen zoals Osho en Schopenhauer hebben gezegd dat het huwelijk eigenlijk gedwongen prostitutie is.  Er heerst geen seksuele vrijheid maar obsessieve seksualiteit. 




Wat één enkele mijmering al niet teweeg kan brengen. Je loopt nietsvermoedend naar de bus, denkt over partner aantrekking en afstoting, het huwelijk, ,...en je komt nota bene uit bij de pygmeeën!!!

Zij wisten, en deden het wel goed! En met hun talloze andere volkeren. We forceren teveel, en willen te snel, en dat gaat niet, want je haalt de natuur nu eenmaal niet uit de mens....