De magische glans theorie

Soms krijgt je verstand zo erg te lijden van geestelijke uithongering, of noem het uitstel van troost en of genieten, dat het een ware glans tekent om een simpel nietsvermoedend individu. We gaan het gewone bijzonder maken en ophemelen.

Het is tussen man en vrouw geen  'jager- prooi' relatie, maar eerder een zaak van eerste uitputting. Want die geeft er het snelst aan toe. We zetten trots opzij, net als wanneer je in de hete woestijn loopt zonder water, dan zou je nog zonder aarzelen pis drinken.

Een man is nu eenmaal wat stoerder, en identificeert zichzelf met minder zoetsappigheid uit zijn omringende emotionele milieu. Zodoende heeft zijn brein eerder tekorten. Het stoere, drinkt het meeste water, en vult niet zijn fles…

 

Dat is een voordeel bij de vrouwen. Zo lijkt het alsof zij te kiezen hebben, omdat de behoefte minder sterk is, en dat klopt. Maar wel beseffen zij heel goed, dat ook hun fles leeg zal raken, al drinken zij minder hard. Het kraantje van de tv, vult hun flesje bij soaps en zielige verhaaltjes. Het is geen zuiver water maar het vult. Ze worden er wel eens ziek van, afgezonderd, maar het lest de snelle dorst. 

 

Meehuilen met de tv. Ik heb er soms last van alleen als het een heel goede film is, en ik helemaal op ga in die rol. Tijdens A.I. van Steven Spielberg bijvoorbeeld.  Maar nooit met de emotie van een ander mens, om de simpele reden dat ik niet weet waar die emotie vandaan komt. Een mens kan overal om huilen. En het is te goedkoop jezelf te spiegelen in het eerste het beste huilverhaal.   

 

Dit is typisch het verschil tussen mannen en vrouwen. Ik denk dat vrouwen algemeen minder geneigd zijn om redenen te achterhalen, om als een soort fundament te gebruiken, om zo die actie op zijn legitimiteit te doen gelden. M.a.w, als ik iemand zie huilen op tv, kan ik niets voelen totdat ik weet wat precies daar de reden van is. (het kunnen ook krokodillentranen zijn) En zo baken je je emotionele omgeving af, en blijft er minder identificatiemateriaal over, dus zoeken we dit allemaal bij de vrouw. Maar deze heeft niet zoveel als jij, omdat zij in haar dagelijkse doen en laten genoeg te spiegelen heeft.(zichzelf met van alles vertrouwd heeft gemaakt, en zichzelf daarom meer deel maakt van haar omgeving, en minder het gevoel zoekt van vertedering) 

 

Maar de mannen hebben dit gevoel net zo hard nodig, maar kunnen dit niet toestaan onder diezelfde condities als waarmee vrouwen hun emotie in balans brengen. Wij zullen niet gaan meeleven tijdens een aflevering van Oprah, en een traan laten om een huilende moeder met haar verhaal.
Mannen hebben een excuus nodig en doen dit via de seks. Maar seks is sport en minder intiem als je zou willen. En als de man zijn vertrouwen, en zijn kwetsbaarheid uitstort, moeten de vrouwen natuurlijk zoals velen wel doen, niet schrikken! Dit is de opgespaarde dorst die eruit komt. Wij schrikken niet als de vrouw meehuilt met een zielig verhaal op tv, want daar zijn we aan gewend, maar waarom schrikt de vrouw dan wel als Kees tussen de lakens zijn kwetsbaarheid meedeelt? Het spel is uit Kees! Ze wilt je niet meer…

 

Het enige verschil is, de vrouw neemt steeds kleine slokjes, en de man drinkt in een keer zijn fles leeg. Timing.

 

Nu even terug naar de magische glans. Wanneer je in de woestijn loopt, pittig uitgeput, dan krijgen de dingen om je heen ook een gouden randje. Als je maar lang genoeg loopt! Vraag dat maar aan de ultra marathon renners. Ieder geval, erge uitputting of dorst, rommelt met het verstand. 

 

Verliefdheid kan volgens mij dan ook alleen ontstaan in periodes van dorst. De emmer loopt ergens over, maar je weet niet waar die staat, omdat je zolang niet drinkt. Je kunt aan niets je liefde kwijt, en met niets je liefde delen. 

Veel singels nemen een hond, en houden van dat beest als van een partner. De hond is nu het surrogaat. Deze verhindert dat de behoefte zo groot wordt, dat je nog eens een keer die domme fout begaat. Want keuzes maken tijdens een stevige behoefte, pakt natuurlijk niet goed uit, want alles krijgt al snel meer glans. 

 

 

Dit was mijn "magische glans theorie", waarin een stukje nietsvermoedende creatie op een supranormaal voetstuk wordt geplaatst. Die glans, geeft haar alle voordeel van de twijfel, en die gaat je slopen. Je ziet haar niet gewoon zitten,maar stralen. Je ziet haar niet gewoon lopen,maar zweven. Alles krijgt het glanseffect. Je gaat haar nog net niet aanbidden. Dit voordeel van de twijfel, is niets meer of minder dan het weglaten van alle kritiek.

 

Er is geen sprake meer van samenspel maar eerder een meester - leerling verhouding.

 

In erge gevallen een meester- slaaf relatie. Zij de meester, jij de slaaf. En dat allemaal in een ontspruiten van toegeven aan…Je accepteert alles, zolang je liefde krijgt. Je bent uitgeput, en de behoefte is simpelweg te groot.

 

Ik heb hier een oplossing voor.  Als mannen nu eens meer met elkaar praten, en niet alleen die stoere praat, maar echt vertellen wat ze op hun hart hebben. Dan maak je daarmee de kans kleiner dat je in de liefde op je bek gaat!

 

Stellingen om over na te denken:

 

“Zonder bijtijds te ‘drinken’,  ga je wazig zien”

 

 “Zonder goede vrienden, eindig je als slaaf.” 

..........................................................................................................................................

 

Het was me weer een waar genoegen

Dat wat schattig wordt verklaard

~Schattigheid zit 'm (helaas) niet in de intentie, maar in de aanblik~

Daarom is schattigheid geen waarde, maar een projectie. Hetgeen als 'schattig' wordt verklaard, is de stille wens die van binnenuit komt, de vervolmaking en tevens het bewijsstuk van een mooie onbevooroordeelde wereld. In het benoemen, ligt de verzoening met het onbaatzuchtige geaard en verankerd.

Een kind is niet schattig omdat haar moeder twee staartjes in het haar met strikjes heeft gemaakt, in feite wordt schattigheid zo uitgelokt. Een kind is jong en onnozel. Hoe suffer het staart, des te schattiger het wordt benoemd. Dit is niet eerlijk tegenover de kindjes met een scherper ontwikkeld venijnig karaktertje.

Ook volwassen vrouwen ontlokken schattigheid aan hun vaak zeer complexe en helaas egocentrische gedrag. Dan zie je een stringente bitch met vlechtjes. Iets meer in het oog springend, reden verpestend, alles vernielende sluipmoordenaarsgedrag vind je nergens. Je wilt bijna uitschreeuwen: "Hoe durft ze!"

Uiterlijk vertoon kan een grens bereiken wanneer deze haaks komt te staan op zijn intrinsieke drijfveer. 'De gemene vrouw met een schattige look.' Het is alsof zij hun eigen tekorten expres willen ontzien.
"Nee hoor ,ik ben lief!"       Aaaaaahhhhh shut up!

Niet in de intentie dus.., schattigheid zit 'm niet in de goede bedoelingen. Raar, want het strijkt wel met die eer. Waaraan anders ontleent schattigheid zijn kracht, dan de verwachting die het beeld oproept van diens intrinsieke goedheid? Als gekante jurkjes en vlechtjes in het haar niet geassocieerd waren met een grote graad van onschuld, werd het niet als zodanig benoemd. Maar je kunt niet in de hoofden kijken, dus feitelijk is elk benoemen van dat wat schattig 'schijnt', bedrog. Want goede intenties heten anders, en worden nooit als 'schattig' getypeerd.

Schattig is dus altijd uiterlijk vertoon. Een monster dat goede daden verricht, is eerder nobel, sociaal, goedhartig, maar nooit schattig. Met 'schattig' gaan we dus meteen de mist in.
Niets is schattig, dat ten eerste. Ten tweede is het je eigen wens, en bewijs aan jezelf dat pure goedheid jou omringt. Het is een zekere verklaring van de hemel. Daarbij wordt het benoemen van datgene wat jij als schattig acht, een uiting van inzicht in dat volmaakte geheel. Het is een alles ontziende houding uit de mr. Positivo beweging.

Schattigheid mixt vorm met inhoud. Shattig = lief om te zien, zonder dat je weet of het wel lief is. Het krijgt het voordeel van de twijfel.
Veel loverboys zien er voor de meisjes schattig uit. Zo slecht kan schattig zijn, dat je eenmaal in die val getrapt, geslagen kan worden en verkracht, gedwongen en vernederd.
Schattigheid van een kind, ik geef toe, -het niet denkende slechts ervarende zijn-, roert. Onnozelheid vertedert.
Veel kennis creëert afstand. Mensen die geleerd zijn, zijn het minst geliefd. Kunnen ook moeilijk liefhebben, wat er ziftten teveel gedachten in de weg. Denken en liefde gaan erg slecht samen. De een is plannen, het ander is ervaren in het moment. Dat stoort elkaar.

Schattigheid wordt misbruikt als een trigger. Alles wat schattig pretendeert te zijn na de kindfase, wantrouw ik. De grootste feeks kan zich hullen in een mantel van schattigheid. Gelukkig hebben we allemaal een ingebouwde sensor hiervoor, die waarschuwt omdat je verbazing direct wordt overreden door afschuw.

Waarom hebben ze dat zelf nou niet door?

Liefde van een hoer

Ook dat bestaat!

Hoe bepaal je wat liefde is? Zit het in de motivatie van de actie, of in het verkregen effect? Wie bepaalt dat, of het liefde is? Wie uitgaat van de intentie, kan alleen maar van vooronderstelling uitgaan. Wij zijn onmachtig in de gedachtenwereld van anderen te kijken. Nu weten we wat een prostituee doet voor geld, maar wij weten nooit haar eigen inbreng los van haar professie

Zo kun je makkelijk redeneren, en zeggen:

"Alles wat er gebeurt nadat je betaad hebt, is een gevolg van het overhandigen van het geld, of, is het gevolg van de afspraak aan de deur"

Dit is waanzin. Hiermee elimineer je haar als persoon. Zet je haar op gelijke voet met een robot. Dus deze valt af.

En als je zegt:

"Alles wat er binnen gebeurt is een bijproduct van de algemene gang van zaken, (daar wij weten wat een prostituee doet, en niet meer verbaasd kunnen zijn van de gevolgen die voortvloeien uit het bezoek aan die prostituee) dan kun je met diezelfde stelligheid concluderen dat een "liefdesrelatie" en alles wat daarin gebeurt en voortkomt, ook een bijproduct is van de algehele verwachting van de gang van zaken, en onder diezelfde noemer "verwachting" valt.

Het enige verschil schuilt hierin, dat het de overdracht van geld betreft die een argwaan geeft aan de oprechtheid in die zin, dat wij doen alsof een relatie en alles wat daarin gebeurt, berust op een toevalligheidsaspect waarin wij als naïevelingen steeds worden overrompelt door de waas van liefde, en dat de gevolgen daaruit steeds weer een plotseling zichzelf aandienende aangelegenheid is. Maar dit is niet waar. Wij beginnen een relatie onder diezelfde verwachting, noem het voorwaarden, als die je meeneemt wanneer je bij de prostituee naar binnen stapt.
Goed beschouwd kunnen we nu vaststellen dat de ene weg directer en sneller is, en de verwachting zich openlijk uit via het geld, als ander inzetmiddel dan het versieren, -dat gedrag wat een seksuele behoefte in diens bedrijvigheid omvat- en over een langer tijdsbestek plaatsheeft. De methoden die men hanteert, (vleien, uitjes, bioscoop, vakanties) vallen onder een andere noemer. En ook weer kunnen wij niets zeggen over de intenties, maar het laat zich wel te raden als dit gedrag voor 99% zich uit in seksuele bedrijvigheid. Dan valt het moeilijk te ontkennen, dat de intentie in feite niets verschilt, en dat het betalen aan de deur, diezelfde vorm heeft in een andere jas. Maar zolang het met een omweg gebeurt, is er blijkbaar niets aan de hand. Dit alles is alleen tegen te spreken indien wij als mensen echt zo naïef zouden zijn, wat vaak wel het geval is bij jonge mensen. Maar na verloop van jaren zou het patroon zichzelf toch wel verraden moeten hebben. Dan kunnen wij beter toegeven aan de lust, iets wat vele vrouwen verachten. Het directe hierin, vinden zij vaak aanstootgevend. Ik vraag mij af wat romantiek nog anders is, dan een roze leugen om tot diezelfde doeleinden te komen als wanneer je met je knip open aan de portiek van een hoer staat.
Dit valt omwille van de motivatie, natuurlijk zoals bovenin uitgelegd, nooit te bewijzen.

Terug naar de vraag

Liefde van een hoer, bestaat dat? Liefde is dus niet te bepalen aan de hand van de actie, maar het verkregen effect. Liefde is wat wij 'noemen', door het gevoel wat wij ervaren. Dat kun je niet legitimeren aan de actie, nogmaals, wij kunnen niet kijken in het motivationele aspect van de tegenspeler, en zijn en blijven wij onmachtig om te oordelen over de toegevoegde waarde, elke inbreng in elke actie. Wel kunnen wij oordelen of de uitkomst de verwachting benadert of voorbij streeft. Streeft de uitkomst de verwachting voorbij, dan spreken wij van toegevoegde waarde. Weer zit dit in het effect. Het effect geeft het oordeel vorm, en omdat het in deze volgorde gebeurt, kunnen wij niet achteraf, na een ongelukkige uitkomst deze volgorde omwille van teleurstelling omdraaien, en zeggen: "Het effect was omwille van de actie"
Liefde zit hem dus in de onzekerheid, zolang niets vaststaat. Stond het wel vast, dan was dit alles te vergelijken met een ritje in de draaimolen. De wagentjes, de paarden, volgen telkens weer diezelfde op en neergaande beweging in eenzelfde richting. Dus, het toevalligheidsaspect in het verkregen effect! De onvoorspelbare gebeurtenis.
        
                             ~Dat had ik gisteren, en kreeg liefde van een hoer~

Het lijkt wel een soort van sociale modegolf om te verkondigen dat je ieders mening respecteert. Alsof het moet getuigen van een morele deugdelijkheid. Een schijn te werpen dat iedereen even belangrijk is dus daarom automatisch ongestraft, zonder kritische noot, zijn idiootste ideeën kan rondbazuinen. Alsof er bij voorbaat geen tegenspraak nodig zou zijn, omdat het allemaal niet belangrijk genoeg is, een strak beleid op de gegrondheid van ieders intrinsieke waarheidsgehalte na te leven.
Ik vind dat mensen veel te veel roepen dat ze andermans mening respecteren. Oja? Doe je dat echt?

Dan vind ik dat je geen onderscheid maakt tussen rationele gedachten en irrationele, en dat je dus daarmee niemand echt serieus neemt behalve jezelf.

Zo kan ik ook zeggen, dat je ieder het zijne moet laten, maar dat zal ik nooit zeggen, want ik geloof in één waarheid, en meerdere routes daar te komen. Maar niet in een wereld waarin iedereen zijn eigen werkelijkheid creeërt en daar lekker in blijft volharden. Erkennen van datgene wat is, schept namelijk eenheid. Juist ja, en zolang iedereen zijn eigen waarheid ervaart, dan is daar logischerwijs geen wetboek meer op van toepassing. Dan is er geen orde meer.

Maar we hebben het nu over meningen. Ik respecteer helemaal niet ieders mening. Dat zou absurd zijn. Iets gestoorders kan ik me niet voorstellen. Als je echt eerlijk bent, en je hoort dat iemand iets uitspreekt wat haaks staat op het jouwe, dan moet daar een fundamenteel andere kijk op de wereld achter schuilgaan. Wat die kijk verschillend maakt, is dat deze persoon anders dan jij, heel andere waarden koestert. Meestal het gevolg van ervaringen uit het leven, en opvoeding. Maar die dingen zouden eigenlijk niet mogen meewegen in je oordeel. Het feit, dat iemand een andere mening heeft, zegt veel meer dan slechts de mening. Deze andere mening is het resultaat van alles wat in zijn hoofd anders denkt dan jij. Er zijn gedachtenstromen die min of meer overeenkomstig zijn. Het is de kunst om via de mening te achterhalen waar nu het verschil in zit. Los van die mening.

Wat iemand verkondigt, verraadt zijn waarden. Maar daarvoor moet je net even verder kijken, en niet vastlopen op die mening. Daaraan moet je, indien je wilt weten met wie of wat je te maken hebt, voorbij zien te gaan. Als iemand vindt dat nertsen best gefokt mogen worden voor hun vacht, om er jassen enz van te maken, zeg je ook niet: "Dat respecteer ik", want als je een beetje fatsoen in je draagt, spreek je daar je afschuw tegen in de hoop dat deze debiel even na gaat denken, in de hoop dat het kwartje valt. Als niemand elkaar corrigeert en eerlijk feedback geeft, wordt het een zootje.

De pijlers waarop een mening staat, zijn de extremen van ons kunnen. Je moed, oprechtheid en daadkracht wegen zwaar mee en bepalen grotendeels de vorm van alle mening bij elkaar. Maar natuurlijk ook inzicht en omgeving. Hoe ouder wij worden, des te groter is de kans dat je meerdere verschillen bent tegengekomen, en hebt kunnen overdenken. De mening van een puber staat vaak nog in de kinderschoenen. Maar iemand van 50 blijft bij zijn punt. De kans dat deze een radicale ommekeer in denken ondergaat, is nihil. Iemand die belachelijke dingen zegt in zijn jonge jaren, is onwetend. Maar iemand die belachelijke dingen beweert op oudere leeftijd, respectabele leeftijd, is onmogelijk. (rot in zijn aard) Misschien gedreven door woede of heeft kwellingen ondergaan, maar wat de oorzaak ook moge zijn, veranderen zal hij/ zij nauwelijks nog.
Ik sta open voor iedere mening, en commentaar. Of ik je mening respecteer, dat zal moeten blijken. Dat weet de toekomst alleen. Maar ik weet ook, dat indien iemand me een betere verklaring geeft, ik deze direct hanteer, en de mijne verwerp. Dat is niet omdat mijn mening fragiel is, maar omdat een andere altijd beter kan zijn. Toegeven is een woord wat voor mij overbodig is, want het doet me nooit pijn, ik ben je dankbaar. Toegeven is voor velen lastig. Ik snap dat niet. Ik hoop dat iemand mij dit kan uitleggen...

Ik ken mensen die in een debat/ discussie nooit maar dan ook nooit zullen toegeven. Het is een ziekte. Ik vind het onsportief, want zodra je ze vast hebt, springen ze gewoon op een ander onderwerp, of doen alsof ze je niet begrijpen. Maar een debat is ervoor om elkaar tot andere inzichten te brengen. Dat gaat natuurlijk nooit als er een niet wil erkennen. Hmmmmm het is echt iets heel vervelends. Het zegt volgens mij veel meer, al weet ik niet hoe ik dat moet verklaren.
Bovendien bestaat er voor mij geen grotere belediging naar iedereen die meer uit zijn leven haalt, door te zeggen dat we allemaal even belangrijk zijn. Nee, het is geen moreel juist ding om te zeggen, hiermee ontken je alles wat mensen van elkaar onderscheid. Ontken je identiteit. Daarmee zeg je dat er geen verschillen zijn. Maar er is een verschil tussen gelijkheid en gelijkwaardigheid. We zijn gelijkwaardig, maar never nooit niet gelijk. Zelfs mieren hebben onderscheid tussen werkers, schoonmakers, en soldaten. Wij hebben slechte kunstenaars zoals het Stedelijk museum mee volhangt, - de grootste en schandelijkste hoon naar iedereen die het wel kan-, en goede kunstenaars. Slechte dichters (diegenen die je aantreft in de jury om andermans shit de hemel in te prijzen) en goede, alles is in gradaties. Wij doen ons best, om onszelf te kunnen onderscheiden van de rest. Dat is niet verkeerd, maar goed. Dit is de reden dat wij elkaar kunnen verrassen en boeien, overtreffen en verbazen.

****************************************************************************
   EINDE                           EINDE                                EINDE                             EINDE                      
****************************************************************************

Openklappen

We willen elkaar maar wat graag zien openklappen. Die momentjes dat we ons masker even afdoen. Wat we dan zien, is die gevoelige mens die zich eindelijk laat zien. Een fijn gebeuren, want, hij of zij riskeert het in jou aanwezigheid. Dit is een teken van vertrouwd zijn. Maar ook kan het uit wanhoop ontstaan. Zo van: "Dit ben ik en het maakt me niet meer uit wat mensen denken"

Stiekem wachten we tijdens die lange relaties en vriendschappen steeds weer tot dit soort momentjes komen. Dat het acterende ding, zichzelf toont. Even gevoelig en dus zwak als iedereen. Wij willen de wanhoop horen, het verdriet, de schaamte die iemand gevoeld heeft tijdens zijn eeuwig durende rol. Om te beseffen dat het allemaal toch niet echt is. Maar we kunnen nu eenmaal niet altijd zwak en gevoelig zijn. Zo komen we met elkaar niets verder. Schijn ophouden verhardt, maar boekt toch vooruitgang. Daarom laten wij het los, op speciale momentjes. Tijdens een kampvuur in de late avonduren, of slechts wanneer je met je partner alleen bent. 

Meestal schept dit een band. Omdat je elkaar op een echtere manier ontmoet. Daar tegenover staat, dat het net zo hard kan afschrikken. Zeker als je vermoedt dat achter het vermeende gezicht, een stoerdere persoon zit, als diegene die nu eigenlijk een angstig en onzeker haasje blijkt te zijn. Vooral jongens vergissen zich hierin. Eenmaal een vriendin, dan willen zij wel meer dan eens de fout maken, hun hart open te gooien, en volledig open kaart te spelen. Ze laten dan maar wat graag zien, hoe gevoelig ze eigenlijk zijn, en hoe die gedachten eigenlijk echt werken. Dit jaagt vaak schik op de gezichten van haar, en het is dan ook geen verrassing dat deze eerlijke knul het binnen de kortste keren weer alleen moet doen. Voor hem is het een verrassing ja. Voortaan toch maar iets voorzichtiger zijn? Het schijnt dat de vrouw van nature een beter actrice is dan de man. Volgens mij blijft ze daarom ook langer in haar rol, om garanties te waarborgen. Ik denk dat zij beter begrijpen, wat de gevolgen zijn van al te "eerlijk" zijn. Het is alsof je tijdens een veldslag vrijwillig je harnas afdoet. Waarom zou je jezelf domweg kwetsbaar maken? Ho ho,.. dit geldt dus alleen tegenover mannen hè!


Ja, het was die vervloekte eerlijkheid!

Openklappen is stom, want, ook in het spel, de rol of hoe je het wilt noemen, komt je echte aard ook aan het licht. Je hoeft niet te laten zien hoe kwetsbaar je bent. Dat alcohol dat proces vergemakkelijkt, en jou op die manier van je grootheidswaanzin bevrijdt, en eventjes terugzet op AF, geeft je misschien een eerlijke Harrie status, maar voor hoelang? Vrouwen houden volgens mij niet van slappe mannen. Hoe mysterieuzer de vent, hoe begeerlijker. Zij wil het liefst zo min mogelijk van hem weten, zodat zij constant verrast wordt. Zodra de man patronen vertoont, wordt het een saaie voorspelbare boel. Nee, wie zich sterk houdt, en niet bij elke aangelegen situatie de drama queen speelt, maar tevreden volhardt in zijn persoonlijkheid, dus de manier waarop je naar jezelf kijkt, die wordt vanzelf het voorbeeld en krijgt de superstatus. 

Dan blijft er één ding over. De reden dat wij de ander graag zien klein worden, is het moment waarop jij wint. Rollenspel. Met de nadruk op spel. Mensen zijn dol op spelletjes, en niet alleen bordspellen. Hier, in het dagelijks leven, spelen we honderden spelletjes. Natuurlijk niet kwaad of slecht, maar goed beschouwd is alles een spel. Alleen in verschillende vormen. Slapen is geen spel. Dan sturen wij niet meer, maar worden wij gestuurd door dat ding wat wij overdag bespelen...

Eerlijkheid en openklappen, waarom toch denken wij dat we op die manier meer punten kunnen scoren? Ten eerste verraad je je eigen tactiek. Het heeft daarom eigenlijk iets gluiperigs. Waarom zou er geen dubbele bedoeling inzitten, zoals we met alles wat we doen, proberen te winnen? We helpen een ander ook omdat we daarvan een innerlijke beloning krijgen, was het niet zo dat het nooit ongemerkt gaat en er altijd ook een extra bedankje van buiten komt. Het spel, ja het spel is gaaf. Het maakt de stomste dingen leuk en spannend. Ik heb het niet over het ziekelijke spel, waarbij alleen winnen centraal staat, en niet het vieren van het leven. Een spel is vermaak, en een goede besteding van tijd. Je grootste vrijheid. Men kan naar je redenen gissen. Men kan erover speculeren, en jij als enige weet wie je bent. Dat is toch lache?!

Ik denk dat het openklappen geen echt openklappen is, maar een extra listige zet in je spel is. Het heeft namelijk, - al zou dit geen opzettelijke streek zijn - alleen maar nadelige effecten. 
Vrouwen doen dit niet bij mannen, wel extreem bij hun vriendinnen. En hun vriendinnen zijn in principe de moordende concurrenten. Het zet je toch te denken. Dit is hun harde natuur. Het zal "vanzelf"gaan. Toch is en blijft het list en bedrog. Het meelij is een sterke troef. Meelij en sympathie opwekken bij je vriendinnen door herhaaldelijk open te klappen en je diepste gevoelens en kwestsbaarheid te tonen. Ze zullen dan minder snel geneigd zijn je liefde van je af te pakken. Het wordt zo een kunstmatige club van vriendinnen waarin opnieuw de rollen goed verdeeld zijn. Wie het zwakke schaap speelt, wipt misschien het meest. De rest daar omheen, de supportgroep, strijkt met de morele eer. Zij worden spontaan de intieme raadgevers van haar ziel. Dit is de ruil voor de onzekerheid waarmee ze anders had rondgelopen. Dan maar hulpeloos. De "vriendinnen" die best goede kanshebbers zijn, en waarschijnlijk zelfs een beter ontwikkeld meer variabel karakter hebben, zouden eigenlijk een betere partner vormen met haar kerel, maar omdat zij iets mooier was, kreeg zij het voordeel van de twijfel. Dit heeft zij natuurlijk allang voorzien, vandaar deze nieuwe rolverdeling. Geef ze een rol, door jezelf hulpeloos te presenteren. Het is een spontane reorganisatie in de pikorde, maar deze is niet echt. Dit is een ingebouwde garantie tactiek. 

Dus de man is de lullo die met zijn oprechtheid haar sympathie denkt te kopen, en de vrouw is de feeks die haar vriendinnen tot raadgevers maakt. 
Wij moeten met z'n allen wel een ongelooflijke hekel hebben aan onzekerheid. Spellen zijn dan eigenlijk al die trucjes om deels die onzekerheid te beperken. Dat kunnen wij onszelf niet kwalijk nemen toch? 


Identiteitsgebrek?

Leven met onzekerheid is toch veel mooier, of je nu wilt of niet. Het is spannender want alles is een avontuur. Avontuur is alleen avontuur door het uitblijven van garanties en zekerheden. Niets is zeker en alles is spannend. Moed. Alles draait uiteindelijk hierom. Moedige mensen, en minder moedige mensen. Ik geloof niet dat dit iets is wat je kunt leren na een bepaalde leeftijd. Dit moet in je kinderjaren worden bijgebracht. Zoals indianen hun kinderen tot echte mannen maken. Door ze te laten jagen op gevaarlijke dieren. Door ze te laten strijden met anderen. Pas dan zullen het eervolle mannen worden. Die spelen geen spelletjes. Dat is niet meer nodig. Want zij zijn!

Ik vrees dat de veilige factor van de samenleving, gelijk ook deels zijn ondergang is. Alles wordt nepper. Er zijn meer slinkse trucjes nodig, foefjes om je doel te behalen. Dat kan keihard aankomen voor sommigen, en een grote winst opleveren voor de ander. 

http://www.geheugenvannederland.nl/hgvn/webroot/files/File/extra/atlanticworld/atlanticworld1/tentoon2.html

Spelregels bij het handel drijven
"...De Directeuren van de West Indische Compagnie gaven aan de Nederlanders die zich vanaf 1624 in het gebied gingen vestigen nadrukkelijk opdracht om de Indianen vriendschappelijk te behandelen. Gouverneur Willem Verhulst, las in zijn instructies dat hij de Indianen met: "eerlijkheid, getrouwelijkheid en oprechtheid" moest behandelen."

http://nl.wikipedia.org/wiki/Wovoka

"...De Indiaan zou een spirituele herbeleving doormaken en in overvloed leven. Dit moest volgens Wovoka overigens gepaard gaan met een innerlijke oprechtheid: alleen moreel juist gedrag bracht geestelijke redding. "

http://books.google.nl/books?id=jF5jGI6ur6oC&pg=PA29&lpg=PA29&dq=indianen+en+oprechtheid&source=bl&ots=nn_PApczJp&sig=kuGBd6FOIHGpFu2K-xqQT1Gq3XQ&hl=nl&sa=X&ei=1WMyUI6pNIqU0QWdn4DoDA&ved=0CGIQ6AEwBA#v=onepage&q=indianen%20en%20oprechtheid&f=false



Indianen haatten de list, het waren de meest oprechte mensen die hier ooit op aarde rondliepen. Zij stonden in de natuur, waren er deel van. Het geeft je te denken...
Maar wie niet wint met eerlijkheid, wordt listig. De list, het bedrog, zij winnen van de moedigen. Daar stapt de list zo overheen. Maar liefde laat geen list toe, want dan geniet je niet meer. Liefde is puur en stelt ons open. Dan pas zie je de mens erachter. En het is niets anders dan dat verschil wat aangeeft in hoeverre jij listig bent. Vandaar dat openklappen bij de vrouw schrik kan aanjagen. Zeker als je nu bedenkt, dat zij dit wel, en hij dit niet begrijpt! Er mag geen verschil in zitten tussen je dagelijks handelen en intiem zijn. Is dat er wel, dan ben je de boel zogezegd aan het belazeren. Pas op met openklappen! Doe het niet, maar integreer je gevoel in je hele doen en laten. Wees niet listig! Het is een bewijs dat je geen moed hebt. Wie wil hier mee te koop lopen? 

Het gevoel van eerlijk praten hoort niet eens in je op te komen. De behoefte zou niet eens in je mogen ontstaan. En dan die mensen die anderen betichten nooit hun gevoel te tonen. In feite zijn zij een spel aan het spelen, en worden daar uiteindelijk zo dol van, dat ze niet langer daarin kunnen blijven volharden, en eventjes op dat ene moment laten zien dat ze wel degelijk mens zijn. Schiet toch op! Wie houdt wie voor de gek? 

Moed, alles draait om moed. Wie niet moedig is, en toch wilt winnen, zal liegen en bedriegen. 

~Wacht niet op de momentjes 
                 dat er eerlijk wordt gesproken.~

                                                   ~Het is de list bovenop de list~

De opkomst van de mijmering

Vaak loop ik over straat. Ik reis veel in eigen land. zoek verschillende plaatsen op, liefst waar ik niet geweest ben. Soms ook dezelfde plekjes zoals de kade aan Den Helder, Gouda (het plantsoentje met dat bankje bij die mooie boom) of de grachtjes achter de kerk. Utrecht, ook zo'n leuke plaats met grachten. Wie mij leuke tips kan geven, kom maar op, ik heet ze welkom!
Waarom ik veel loop weet ik niet, maar het heeft iets te maken met dolen. Ik dool en mijn gedachten nemen de boel soms zo erg in beslag, dat gaat dan het beste in een omgeving die mij vreemder voorkomt dan thuis, in eigen dorp. Sterker nog, mijn thuishaven werkt geestdodend op mijn creativiteit. Sterker nog, zodra ik achter mijn bureau zit, hoef ik niets meer te verwachten wat schrijven betreft!
Dan sta ik letterlijk op non actief! En zodra je dan lekker in de bus zit, (oké, wel steeds datzelfde stukje...) gaat dat denkapparaat weer malen. Spontaan. Je kunt best stellen dat mijn brein mij spontaan doet voorkomen. Gedachten die ontstaan, komen onaangekondigd en ongevraagd. Dit heeft natuurlijk iedereen, denk ik, maar niemand praat er echt over. Toch is het best bijzonder. Zo krijg je, -starend uit het raam- plotseling een inzicht dat je snel wilt opschrijven. (voordat je het vergeet!) En geloof me, ik zou willen dat ik elke mijmering had opgeslagen. Er zat best bruikbaar spul tussen. Maar vandaag ga ik het over een zo'n mijmering hebben. Ik kreeg 'm toen ik van de bioscoop terugliep. Heb het snel in mijn telefoon getypt. (dat kleine onhandige uitschuif ding, waarbij je geduld moet uitoefenen op het knopje van nr.3, daar de D/E/F gezeteld zijn. De (d) en de (e) heb je altijd nodig!! Hoe vaak ga ik daarmee de fout in... die 3 seconden wachten, zijn dan teveel als je iets snel wilt doen...

De mijmering, ik denk dat dit uit het onbewuste denkproces rolt, als een fabrieksproduct dat na zijn laatste montage de lopende band oprolt. Daar ligt het dan! Het zijn die openbaringen die jouw denkende motor, aan je laat zien. Zo van; "hier jongen, ik hoop dat je er iets mee kunt"
Mijn onbewuste is een brave en harde werker. Hij maakt me moe maar blijft me verbazen en verrassen. Het is uitputtend, dat wel. Maar voor niets ter wereld zou ik willen ruilen, niets ter wereld dan mij te mogen zijn. Klinkt dit gek? Ja ik ben blij met mij, maar lang niet altijd hoor! Wees gerust. (verpest een hoop voor mijzelf, maar dat een andere keer..)

De gedachte die ik zojuist uit het vakje; "Concepten" heb gevist, en ik in eerste instantie volledig kwijt was waar het nu werkelijk om ging, deed nog eenmaal zijn ronde en gelukkig, ik zit er weer in!

Partner, liefde, seks en romantiek. De man en de vrouw dus. Waarom is het toch zo dat mannen goed met mannen kunnen opschieten, en vrouwen met vrouwen? Maar toch ook die sterke behoefte is naar dat intieme? Even duidelijker.. Veel stammen, in de jungle, het oerwoud, generatie op generatie, leven de mannen apart van de vrouwen. Behalve wanneer ze intiem zijn! Voor het overgrote merendeel, leven en slapen vrouwen met vrouwen, mannen met mannen. Strikt onderscheid. Toch kunnen ze niet zonder elkaar. 

Maar het stoot af. Ik zie om me heen, in ogenblikken van seconden, in supermarkt of waar dan ook, die verbaasde blikken van de jongen naar zijn vriendin, of andersom. Vrouwen betrekken persoonlijke ergernissen meestal meer tot zichzelf. De man is sneller geneigd zijn verbazing te richten op zijn partner. Er zitten nogal wat verschillen in die twee. De jongen, verlaat zijn vrienden, en kiest op een gegeven moment voor zijn zo geliefde schone. Maar krijgt regelmatig figuurlijke klappen van waanzin in zijn gezicht.  Zo ook wordt de teleurstelling op haar gezicht steeds duidelijker.

Mannen en vrouwen, een wereld van verschil. Maar nu komt het! Waarom kunnen ze dan zo vreselijk goed intiem zijn. Het vrijen maakt alles goed! Dat bindt de band. Dat is echt! 

Antwoord; (de mijmering) "omdat op dat moment de vrouw zich niet als vrouw gedraagt, en de man zich niet als man gedraagt." Omdat op die momenten de rollen daar niet meer zijn. Het is niet dat de seks die rol negeert, nee, het mannelijk denken is niet meer, en het vrouwelijk denken ook niet, zij worden beiden datgene wat toegeeflijk is. Na de daad, komt de man er weer in, en even later de vrouw weer in de vrouw. We zijn weer wakker!

Misschien dat het verneukeratieve hiervan is, dat de twee zullen denken: "Het was net toch ook zo fijn, waarom dan niet wanneer we samen boodschappen doen?" Tja....iets is weer ingeschakeld wat zojuist was UITgeschakeld. Wat dat zal zijn mag Joost weten.

De lust verdringt de persoonlijkheid? Immers, in feite wordt hier nieuw nageslacht gemaakt, met weer een eigen identiteit. (Dat de vrouw een pil hiertegen slikt, of de man een condoom, die voorzienigheid heeft moeder natuur niet ingebouwd) Nee, in de voortplanting is het wel zo gemakkelijk om verschillen even aan de kant te zetten! Als daar nog over gediscussieerd moest worden..


Het is niet voor niets dat de huisarts in zijn anamnese vraagt hoe het met het seksleven staat. In die momenten zijn wij niet in strijd, dat kan niet. Die ogenblikken van niet denken (eigenlijk: niet zijn) , deze meditatieve toestand heeft een drukke geest nodig. Zodat wij ook die verschillen kunnen incasseren. Maar niet te lang! Daarvoor moeten we minstens 3 keer per week vrijen. Om die schuld weer recht te breien. En wie weet, groeien we naar elkaar toe. Hoeveel wippies dat zal duren, hangt natuurlijk af van de intensiteit van dat spel.


Deze theorie voorspelt -u voelt hem zeker wel aankomen-, dat indien er al een volledige harmonie tussen de man en vrouw is, de relatie seksloos moet zijn. Want waar moet dan die aantrekkingskracht vandaan komen? Als er geen verschillen zijn om dit te genereren? Is het niet zo dat seks na ruzie het lekkerst is? Dat hoor je toch altijd? Is het ook niet hierom, dat nieuwe stelletjes het meest vrijen? En daarna minder? Natuurlijk, het is logisch dat getrouwde stellen minder vrijen, omdat deze langzaam intiem worden! Nee, dat is niemands schuld. Dat doet je eigen natuur. De magneet verliest zijn trekkracht. Misschien eerst even bekvechten? Even die verschillen opzoeken? En dan, dan vliegen de vonken er weer vanaf!

En zo worden wij heen en weer geslingerd tussen de illusie van de relatie, en de harde realiteit van verschil in karakter.  De bosjesmensen begrepen dit principe wel goed. Die beschaving is al wat ouder, en heeft weinig revoluties meegemaakt. Een langlopende harmonieuze ontwikkeling heeft ertoe geleid, dat men goed met elkaar, en toch in afzondering kan leven. Waarom kunnen wij dat dan niet? Is het dan zo dat de kerk dit expres heeft genegeerd? Zodat de problemen die hieruit ontstonden, de mens meer afhankelijk heeft gemaakt voor het verlossende woord van god? Natuurlijk! Een evenwichtige massa kun je niets vertellen. Wie luistert?
Wel als zij onzeker is, wankelt en in nood verkeert.


Bij het woord "Huwelijk" krijgt iedereen tegenwoordig een ander denkbeeld dan waar het woord voor staat. Het kan en klopt ook niet. Wijze mensen zoals Osho en Schopenhauer hebben gezegd dat het huwelijk eigenlijk gedwongen prostitutie is.  Er heerst geen seksuele vrijheid maar obsessieve seksualiteit. 

Wat één enkele mijmering al niet teweeg kan brengen. Je loopt nietsvermoedend naar de bus, denkt over partner aantrekking en afstoting, het huwelijk, ,...en je komt nota bene uit bij de pygmeeën!!!

Zij wisten, en deden het wel goed! En met hun talloze andere volkeren. We forceren teveel, en willen te snel, en dat gaat niet, want je haalt de natuur nu eenmaal niet uit de mens....

De verneukeratieve moraalridder

Wat zal ik zeggen, het is te gemakkelijk om een morele uitspraak te doen, over bepaalde onderwerpen. Maar de vraag is; Moet je altijd de zaken "moreel verantwoordelijk" beschouwen? Dat zou alleen nuttig zijn in een wereld die in zichzelf moreel en verantwoordelijk zou zijn. 

De verneukeratieve moraalridder

Het verneukeratieve van moraalridder spelen, in tijden dat spanningen oplopen, is dat je altijd gelijk hebt. Jij hebt gelijk, ten alle tijden, als je zegt dat stigmatisering slecht is. Of wanneer iemand een volk of ras verkettert. Dan heb je op voorhand gelijk. Want dat is ethisch verkeerd om te doen. Racisme is fout, klaar.

Maar... Dit zeggen staat gelijk aan het openlijk in twijfel trekken van mensen hun waardestelsels. In feite zeg je; "Jullie oordeel is niet gebaseerd op 'rede en eerlijkheid.' Je kunt eigenlijk niet in tijden waarin veel mensen over hun grens van acceptabel zijn gegaan, zeggen, "Dit is fout". Dat weten zij zelf het beste, maar hun persoonlijke belangen en drijfveren, al of niet gevormd uit angst of slechte ervaringen, negeren deze ethische regels.

Het is kennelijk erg genoeg. Daarom denk ik dat mensen die zelf niet de behoefte voelen om zich tegen bijvoorbeeld de Islam te verzetten, beter gewoon niets kunnen doen. Als er toch spanningen zijn, maak je het erger door partijdige bemoeienis, terwijl je daar niet diezelfde innerlijke emotionele drijfveer voor hebt, als diegenen die dat wel doen.

Wat ik denk dat het beste is, is kijken wat er gebeurt. Analytisch. Elke actie krijgt vanzelf zijn reactie, en bereikt een plateaufase. Diegenen die zich het eerst erger misdragen, zullen vanzelf uit de band schieten. Het is een probleem tussen diegenen die er problemen mee hebben. Niet diegenen die problemen hebben met de herrieschoppers. Dat is een te gemakkelijke strijd. Je weet dat je van een afstand gelijk hebt, maar hebt er niets te zoeken.

Er wordt snel van je gedacht, dat je die situatie misbruikt, om met je moraal onder de arm, goede sier te maken.
Het is niet jouw ergernis, dus bemoei je er niet mee. Zij die ergernissen ervaren, hun ergernissen zijn wel degelijk echt. Net als hun motivatie om hun onvrede uit te roepen. Laat ieder het zijne. Wij moeten minder beleren, omdat die actie alleen al, de kwade oppositie radicaliseert. Het is alsof men dan in overdrive gaat, die extra versnelling om door de golf van kritiek te beuken. Kritiek uit eigen omgeving, erger is er niet. Wat de een wel ziet, is voor de ander nog een dikke grijze mist. En vanuit die mist roepen; "er ligt niets op de weg", is natuurlijk als een blinde roepen! Puur uit een gevoel van vertrouwen. Maar dit vertrouwen ligt niet verankerd in wetenschap, maar hoop en diens verwachting. Meestal een aanhangsel van eigen ideologie.

Islam was maar een voorbeeld, waar het om gaat is het betuttelen en neersabelen van hen die klagen. Zij die menen een soort van catastrofaal doembeeld in zicht te zien, en daarom voortijdig aan de bel willen trekken. Dit betuttelen is dan een keiharde ontkenning van deze mensen hun kennis en ervaring. Een dikke belediging. Bovendien is het arrogant. Luisteren is moeilijk voor deze groep, die vast zit in eigen overtuiging, niet zo zeer overtuiging, het is meer een anti-overtuiging. Wanneer er ergens een groep opstaat en A beweert, zeggen zij per definitie B. Puur omdat het beeld van A, naargeestig overkomt. In deze ontkenning worden die dingen die wel erg zijn en de aandacht verdienen, over het hoofd gezien, door een struisvogel met zijn kop in het zand.

Nogmaals, wat jouw ergernis niet is, zou je je bemoeienis logischerwijs ook niet moeten rondbazuinen. Jij bent geen haar beter, en hebt niet meer bestaansrecht dan een ander. Iedereen mag er het zijne van zeggen. Maar dit wordt helaas gestigmatiseerd. Kijk maar naar de PVV. Op de VU waar ik zit, en waarschijnlijk op heel veel andere Universiteiten, is het bijna een taboe. Er heerst een mentaliteit waarin je beter uit je hoofd kunt laten ook maar iets positiefs over Geert Wilders te zeggen. Maar ik denk dat dit berust op vooroordeel en een soort van gedachte-mode. Een nieuw verschijnsel, met een dikke laag ontkenning en goede sier.

En weet je, nu denkt u lezer waarschijnlijk dat ik voor de PVV ben, en als u dat denkt, is dit niets dan logisch. Maar ik moet u daarin dan teleur stellen. Ik stem niet. Politiek interesseert mij niets. En nee, ik klaag en bemoei me dan ook niet op dat terrein. Maar ik mag wel zeggen, dat ik niet stem omdat mijn hele vertrouwen in politici zo laag is, dat ik me daar te goed voor voel en mijzelf nog serieus neem, liever dan me in de maling te laten nemen door mooi weer spelers. Politici hebben geen principes. Hebben ze wel, waarschijnlijk, maar spreken die niet uit. Alleen heel voor de hand liggende, die waar iedereen het wel mee eens is. Zoals; 'Vandalisme moet stoppen', of; 'meer wegen', 'meer werkgelegenheid'. etc etc..

Hadden zij wel hun  expliciete principes uitgesproken, dan verdeelde de bevolking zich gelijk in groepen. In vóórs en tegens. Dit is natuurlijk dom, als je zoveel mogelijk stemmen wilt!

Geert deed dit wel. Misschien snapte hij dit principe niet. Ik waardeer wel de eerlijkheid hiervan. Of moet ik zeggen; De domme oprechtheid?

De kracht van filosofie

~Over het waarom wel, en waarom niet, en de uitwerking van zuiverheid~

Waarom zou je dieper nadenken over dingen? Waarom zou je willen weten hoe het anders kan? En wat heb ik eraan om te weten hoe een ander denkt, en wat een ander vindt van dingen waar ik zelf niet over na heb gedacht? Allemaal vragen die erop duiden dat filosofie niet voor iedereen is weggelegd. Beter gezegd, niet interessant is.

Want het jammere is, niemand begint er aan! Er zijn er maar heel weinig die denken: "Weet je wat, ik ga eens mijn brein plagen en belachelijk lange zinnen lezen die ik soms 4 keer opnieuw moet lezen voordat ik 'm snap!" Ik ga mijzelf een partij dommer voelen dan de schrijver... Of, ik ga mijzelf vervelen met dingen die ik echt niet wil weten. Deze laatste geeft aan dat het eigenlijk beter ook maar niets voor je is.

Alle andere redenen zijn jammer, want wie het toch probeert, zal genoegen vinden in de inhoud van de tekst. Die lastige, veel te lange zinnen zeggen namelijk veel meer dan gewone niet lastige zinnen! Bovendien is het erg verrassend om mee te maken dat je eigen denken sterk afwijkt of juist in de lijn loopt met die van de schrijver! Die afwijking geeft je diezelfde speling ervoor terug, nl, dat alles wat daar tussen zit, jouw gedachten en die van de schrijver, deze verschillen vormen nu een nieuw veld van mogelijkheden.

Dus nogmaals, het lezen van zware kost, waarom niet? We zijn grootgebracht door onze ouders, we hebben van ze geleerd, daarna op school, op het werk, van onze vrienden, van ons zelf (ervaring door doen), maar waarom zouden we stoppen? Is het leven niet rekbaar en langer dan de tijd waarop we klaar zijn met school? En wie ben jij? Wat ben jij? Ben je niet zelf ook maar een denkend brein in een lichaam? En wat is dat brein dan? Het brein is een instrument, en dat moet je leren bespelen! Anders is het alsof je een stratenmaker een Stradivarius geeft, en een goede violist een hamer! Het is zinloos om iets van grote mogelijkheden en een grote potentie niet te benutten op diens capaciteiten. Het enige wat je remt in je ontwikkeling zou kunnen zijn een weerstand om beter te accepteren. Maar die weerstand van binnen uit is een deel van het denkend brein dat een systeem heeft gevormd tot een werkend geheel, en zichzelf afbakent uit voorzorg. Ook wel het karakter genoemd. Het karakter is lastig te veranderen. Maar zijn gereedschapskist is wel uit te breiden, en hierin ligt de vergissing! We zijn soms bang onszelf te verliezen, wanneer we voor de keuze staan onze waarden te veranderen. Ook wel "toegeven" genaamd. Daarom is toegeven voor sommige mensen erg moeilijk. Het is een angst voor zelf verlies. Maar wie zich vastbijt in zichzelf, wordt op den duur een stug mens. Ook een voorspelbaar mens, en daarmee sta je zwak, want mensen kunnen je voorzien en bespelen. En dan moet je weer in de verdediging schieten enzo...

Ik ben van mening, dat je innerlijke zelf, nooit kan veranderen door kennis, maar wel je gevoel. En daar ga ik het even over hebben. Leven is voelen! Of niet dan? Gewaar zijn, opmerken, prikkels komen binnen via zintuigen, de waarneming. Voelen kun je dus letterlijk opvatten en psychisch.

Verder ondervind ik een geestelijke bevrijding, juist door het zo gedachte "zelf" los te laten! Want dit is paradoxaal, hoe meer je het zelf, wilt behouden, des te vervelender je in je vel zit. Het "zelf" zou eigenlijk moeten heten, het "vanzelf" omdat je er niets voor hoeft te doen.

En nu het gevoel, ja.. dat wordt beter. als ik in de keuken sta, en denk even terug aan stukjes tekst dan schiet ik in de lach. Leuke dingen onthoud je gewoon. Ze versieren je brein, want ze geven je meer keuze. Het is nooit zo dat het kan schaden, want wat je niet aanstaat, laat je niet toe in jezelf, dat filter je weg. alleen datgene wat aanspreekt, geeft een klik en geeft blijdschap, en diezelfde blijdschap geeft toegang. Die toegang is niets meer of minder dan een extra stukje informatie die wordt toegelaten, toegelaten bij de rest. Die verzameling die binnen jouw goedkeuring is gevallen. Waar jij je O.K. voor hebt gegeven. Net wat ik zeg, het is alsof je nieuwe tangetjes in je gereedschapskoffer hebt gelegd. Altijd handig.

Sinds ik Schopenhauer lees, een man die in zijn schrijven veel van zichzelf laat zien, puur en een trefzeker geloof in zichzelf, -wat voor de een storend en de ander als leuk wordt ervaren- kijk ik een beetje met minder zorgen naar het leven. Mijn gevoel wordt positiever, en dat voor een filosoof van het pessimisme! Hij wordt beschouwd als de meester van het pessimisme, maar de grap is eigenlijk, dat is hij niet! Pessimisme is een kijk, die, zodra hij wordt verteld, de naïeve een gevoel van negativiteit geeft. Het werkt als een vervelende botsing met zijn realiteit. Soms zijn dingen niet leuk om te horen, maar soms moet je de dingen ook niet zo zwaar nemen, en i.p.v. in te zoomen, kijk je er naar van een grotere afstand. Want dan wordt een probleem ineens kleiner!

Maar alles wat wij als leuk ervaren, trekken we automatisch dichtbij. En als iemand dan een mening geeft, -zoals de pessimist- dan geeft dat een schokeffect. Maar de truck is, om het in een ander kader te vatten, en niet langer te kijken of jij het zelf leuk vond, maar of die uitspraak metafysische waarheid bevat. Vaak is dat zo, en de wereld wordt komisch en minder ernstig. Wij klampen ons te vaak vast aan het leuke, om het niet leuke te verdoezelen. De aard van het bestaan, is angst negeren, en de verveling op voor te blijven. En die ankerpunten van mooie overtuigingen, geven ons de zekerheid. Wanneer die worden ontkracht, ontstaat twijfel en dat is voor blijdschap funest. Zoiets.. (ik ben er geen ster in dat kan hij velen malen beter)

In ieder geval, wil ik iedereen aanraden om toch eens een poging te wagen. Om bijvoorbeeld een boek van Nietzsche, of Schopenhauer te lezen ;) Dan zie je de kwetsbaarheid van de schrijver in zo'n pure en zachte weergave, als paardenbloemen die hun zaden loslaten bij de eerste bries. Dit zijn geen arrogante mensen, maar denkers die ook voor jou dachten. Zij woelden met zichzelf en hun wereld, hun omgeving. En die dingen waar mensen mee worstelen zijn tijdloos, dus het maakt niet uit dat de ene 100 jaar geleden en de ander 150 jaar terug zijn analyses losliet op de wereld. Het zijn prachtige zuivere openlijk en eerlijke analyses. Dat kan ook niet anders, want wie de dingen echt probeert te begrijpen, moet wel starten vanuit zijn pure oorsprong, want dat is waar je begrip naar verlangt, je begrip van de wereld is wie jij echt bent!

Voor mij was het 8 jaar geleden dat ik, "Herwaardering van alle waarden" las. Ik had er grote moeite mee. Ik heb het teruggebracht naar de bieb met het idee; "wacht maar, want later ben ik hier klaar voor!" Ik was geen lezer, en nu eigenlijk nog steeds niet. Bedoel, ik moet eerst over de schrijver zelf hebben gelezen, alvorens ik zijn boeken lees. De schrijver, zijn bestaan, het type mens dat het was, moet me aanspreken. Anders begin ik niet eens. Ik moet bewondering hebben voor de man of vrouw, en vanuit die bewondering lees ik. Ik moet het voelen, zijn pijn, zijn emotie, zijn humor en sarcasme, de weg om onbegrip dragelijk te maken. Sarcasme wordt altijd als plamuur gebruikt om de scheuren te dichten.

Het boek van Kahlil Gibran, "de profeet" was ook niet één, twee drie even lezen en klaar. Dat is onmogelijk bij dat boek, voor die stijl waarin het is geschreven. Daarbij moet je jezelf eerst voorbereiden. Althans, ik wel. Dan pas kun je erin komen, en het ervaren! Dat is altijd zo met moeilijke en of zware kost. Dat vereist een harmonie van jou! Een openheid en ontvankelijkheid. Dan pas, kom je echt tot een climax, als die wereld van deze schrijvers zich aan jou begint te openbaren..

Partnerliefde

"De wereld van partnerliefde zoals je hem kent, is niet!"

-Wij zijn opgevoed met sprookjes, letterlijk! Pas tijdens de pubertijd, en daarna, openbaart de wereld zich zoals zij in elkaar steekt. De ontgoocheling kan beginnen. Laat me jou lezer daarop voor zijn, laat de ontgoocheling hier beginnen!-

Soms denk ik...

Je houdt niet van je vriendin/ vriend, en wat jij vriend(in) noemt zie je als bezit. Daarom wordt je kwaad als hij/ ze bij je wegloopt.(vanaf nu in mono sekse! -vanuit de hij vorm-) Bijna niemand zal zeggen; 'ach.., het is haar wil, en ik wens haar het beste..' Niemand kan dat, want dat zou betekenen dat je hele bestaan niet gestoeld is op eigenbelang.

Wij doen wel alsof onze geliefden met ons in een band zijn die voortvloeit uit begrip en gelukkig samenzijn. En iedere keer weer, wanneer men daar niet in slaagt, komen de bewijzen van het tegendeel weer op tafel.

Waarom houden we elkaar inclusief onszelf voor de gek? Omdat dit spelletje anders niet werkt!

We delen samen een sprookje waarin wij overmeesterd zijn door ons lichaam die anders denkt en doet. En omdat wij ons daar niet meester van kunnen maken, maken we daar ook gelijk een mysterieuze gebeurtenis van. In feite misbruiken we iets wat we willen hebben, via een spel, om achteraf te kunnen zeggen; 'het werkte niet' Maar wat je bedoelt is; "Ze deed niet wat ik wilde"

Het werkte niet, alsof je een chemische reactie verwacht, dat kan reageren of niet. Nee, wij weten donders goed dat liefde, de grote valse noemer voor alle bezitsdrang en egoïsme bij elkaar, niet iets is waarin wij met onze naïviteit en goede bedoelingen het beste uit proberen te halen. Maar dit toegeven zou rampzalig zijn. Wij zijn tenslotte beschaafde dieren!

Het liefste nog, halen we de max uit het samenzijn, zonder al teveel ergernissen aan elkaar. Dit doen we door herhaaldelijk zeiken en wederzijdse afspraken te maken. We richten elkaar af, en de rest zijn regels. Het liefste denken alle twee dat ze de baas zijn. Dan kan wanneer bijvoorbeeld de man, zich laat domineren op momenten en in kwesties die hij zelf niet belangrijk vindt. Dan weegt het amper. En bij de vrouw omgekeerd. Laat ieder het zijne.

Houden van, zoals we dit implementeren, bestaat niet en is onnatuurlijk. Bewondering. Het houden van, is dan als een onzelfzuchtige houding waarin je een bewondering koestert, en een voorbeeld neemt aan diegene die je bewondert. Wat je doet als je zegt; "ik houd van haar", dan koester je datgene wat je hebt. Het koesteren is dan het vieren van je bezit. En iets wat je bezit, waardeer je niet om diens vrijheid, want bezit maak je eigen. Alle bezit, daarin spiegelen wij onszelf, wij maken een vergelijking. Een vrouw die je koestert, wil je perfect hebben. Non-conformistisch! Je kunt niets koesteren dat tegenwerkt. Dat gaat ten koste van het plezier wat je eraan hebt.

"Jij bevestigt mij, dan doe ik dat bij jou"

"Laten we afspreken dat het echt is, wanneer we elkaar voor de gek houden... "

Leven in de fantasie, is een leven kiezen in de werkelijkheid.

Want niets is werkelijk, zonder jouw goedkeuring en zonder jouw geloof.

En dat wat wij niet kiezen, is wat ons kan belemmeren, omdat we er geen grip op hebben.

Deze valkuil, daaraan ontsnapt de relatie.

Totdat de 'afspraak' verbroken wordt, en het spel is bedorven

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=31x2WpuSAkA#!

Ik geloof helemaal niets van het thema; Houden van en verliefd zijn. Verliefdheid is dan de opperste staat waarin het ego floreert. Het bezit in je armen, dat geile bezit wat jou aanbidt.

Je spiegeltje die alleen moois terugkaatst.

Weet je waarom ik niets geloof van liefde, en wel geloof in de drijfveer van seks? Omdat een zwangere vrouw, teveel is liefgehad, er is kennelijk teveel van haar gehouden op een manier die toevallig alleen maar kenbaar wordt gemaakt via de kut.

Daar loopt het toch altijd op uit, de dierlijke seks. De daad, en wat je liefde noemt zijn de slingers die je erboven hangt! Om het feestje een beetje op te leuken. Maar speel het wel in die volgorde, eerst de lust, de seks, en de liefde op plek nummer twee... Een verre twee. Want liefde is bijzaak. Liefde is jouw trots op hetgeen je denkt te bezitten. Maar als die $%*&# bij je wegloopt, waar is je liefde dan? Dat zal ik je vertellen; Dat is nu een berg haat!

En als iets zo snel transformeert, dan is het niet echt, maar een grote schijnvertoning.

De balle!