maandag 13 november 2017

Liggen liefde en haat dicht bij elkaar?

Er was laatst wat discussie rond dit onderwerp. Ik las een reactie, - geen ongewone - die me aan het denken zette. Het is iets wat je teveel hoort, maar helemaal niet klopt. Nu heb ik 'm voor mijzelf al opgehelderd, maar nu merkte ik toch dat mijn uitleg niet over is gekomen. Daarom nu met illustraties.

Meestal is kinderlijk verstand genoeg. Alleen kan het kind de zaken niet verklaren. Wanneer wij meer volwassen groeien, gaan wij de zaken complexer verklaren. "Vaak ook in ons eigen voordeel."  M.a.w., wij passen theorie aan, zodanig dat deze niet negatief interfereert met ons zelfbeeld. Dit is o.a, de reden dat niet filosofen A. Schopenhauer als pessimist wegzetten. In feite zei de man dingen die de mens een lelijke naam gaf. Hij ontketende een warboel tot een ordelijk geheel, ten spijt van ons 'goede fatsoen.'
Wie niet van zichzelf hoogdravend is, en kan lachen om zijn stommiteiten, ja wie zichzelf niet al te serieus neemt, zal aan zijn boeken een feest beleven.  Ik raad u aan:(Parerga en paralipomena) 
Ik hoor te vaak dat liefde en haat dicht naast elkaar liggen. Wanneer ik dit beredeneer, kom ik snel tot de conclusie dat men niet geneigd is zichzelf de schuld te geven van een labiel karakter die over de gehele as van zijn mogelijkheden heen en weer slingert, maar eerder zegt: "Neen, wij maken kleine schommelingen, maar nu is het feit daar, dat toevallig de haat, pal naast de liefde gezeteld is!"

Neem rood als Haat en geel als Liefde. Je ziet, wanneer deze twee dicht tegen elkaar liggen, is het logisch dat wij in relaties snel overgaan van liefde naar haat, en dat er maar iets hoeft te gebeuren. De as is ons hele bereik van gevoel en emotie. Dit behoeft geen uitleg, iedereen ziet dat dit model volstrekt belachelijk is. Dit is een model om eigen fouten te vergoelijken. "We kunnen het niet helpen, want ze liggen zo dicht bij elkaar"
Nee! zelfs een kind weet dat liefde en haat elkaars tegenpolen zijn.

Zo is de as in werkelijkheid, en ik ga de logica van beiden nog uitleggen. Liefde is het uiterste van haat. We zijn hiermee een nieuw probleem tegengekomen: Onze definitie van liefde klopt niet.  Wat wij te vaak als liefde bestempelen, zijn in feite bezitsdrang en lust. En die klopt wel wanneer je zegt: Wanneer je bezit kwijtraakt, of wanneer je bezit bij je wegloopt, ontstaat woede. Perfect logisch. We verwarren alleen dit met liefde. Maar jonge mensen weten niet wat liefde is, die willen hebben. Toe-eigenen. Het leren liefhebben, dat is een uitgroei van stille bewondering, en dat duurt erg lang. Jonge stelletjes zijn nog egoïsten. Die nemen wat ze willen, en wanneer dat plotseling ophoudt, wordt het kind van binnen boos! Ik was er ook zo een. Dacht dat ik van mijn exen hield. Onzin, waar ik van hield was van het hebben van een eigen vriendin. Waar ik van hield, was het kunnen wippen, (altijd te weinig) en me net zo stoer voelen als die anderen die dat hadden, zolang het spel duurde...
Ik werd razend soms op hen. Wanneer ik me verwaarloosd voelde. Wanneer zij een afspraak afzegde. Hoe kan het ook anders, waar je op valt is niet haar mooie karakter. Ten eerste: Op die leeftijd is bijna niemand zichzelf, en kijk je tegen elkaars façade aan. Er is wel seksuele spanning en hooguit de bereidheid deze met jou te willen delen. In die toevalligheid belanden, is wat ons het gevoel geeft uitverkozen te zijn. Dit geeft het speciale gevoel. Iets wordt beloond.
Er komen veel ruzies voor in nieuwe relaties. We moeten naar elkaar toegroeien. (leren te leven met elkaars nukken) Accepteren dat we geen van allen zo perfect zijn als we hadden gehoopt!
Ik zeg nogmaals, nee!, liefde en haat liggen mijlen ver uiteen, en het is een disbalans of noem het sociale schizofrenie, emotionele labiliteit, die ons heen en weer slingert. Maar nooit van het ene uiterste naar het andere. Gewoon schommelingen.

Wij zullen nooit zoals wordt gesuggereerd, van liefde naar haat gaan en snel terug. Daarom suggereren mensen dat ze, (zie bovenste eerste plaatje) direct naast elkaar liggen. Ik heb ze even voor het gemak in het midden gezet. Wat is dan wel logisch? >>> We missen er en paar!

Dit lijkt er meer op, links de liefde als gevoel, en rechts, de rode lijn, de haat. De twee lijnen paars en blauw daar links van, zijn respectievelijk: "Lust en bezitsdrang." Nu is hij kloppend! Deze liggen perfect dichtbij om te verklaren dat de zogenaamde liefde, onder verkeerde noemer, in beeld komt bij de haat. Leuker is nog te zeggen, dat deze drie eigenschappen onderling veel meer gemeen hebben dan liefde met elk van hun afzonderlijk.
Wie zegt dat liefde en haat dichtbij elkaar liggen, ontkent dat hij zelf verantwoordelijkheid mist, en liefde voor iets anders aanziet. We geven gewoon de emotionele schaal de schuld. Maar dat kan niet en is onmogelijk! Zie je, er is niet eerst deze scheidslijn, en daaruit de gevolgen. De gedragingen van mensen staan niet op een balk! Dit is een simplificatie van onze reden. Zo maken wij onszelf duidelijk, met diagrammen. Zo maak ik u wijs, hoe ik erover denk. Net zoals u mij wijs maakt en elkaar, dat liefde en haat dichtbij elkaar liggen, dus gebruik ik hier uw eigen model, en ontkracht het met uw eigen woorden. Dank je wel! Gemakkelijker kun je het me niet maken.

Eindnoot
Liefde is een universeel gevoel dat zich op alles laat projecteren, niet per se mensen en dus je partner. Liefde is een overdaad. Deze kan nooit plotseling haat worden, wordt het dat wel, dan was het geen liefde.

Voordat je echt van iemand houdt, en niet 'Ik hou van je" zegt omdat je garanties wilt vergroten, gaat er een flinke tijd overheen. Dat moet langzaam en kan alleen maar langzaam groeien. Je ziet het wel veel bij oudere stellen, maar zeker niet bij nieuwe. Nieuwe relaties weten niet waar ze voor staan, of voor komen te staan, maar noemen het liefde omdat ze dat denken. In hun omgang met elkaar, komen en lopen zij de verwachtingen en eisen mis, en er komt woede en vaak ook haat. Zo zit je samen knus op de bank, en een uur later scheld je elkaar uit. En wij interpreteren dit als liefde en haat. Dit is een groot misverstand! Liefde en haat zijn tegenpolen. Liefde is bewondering en overtuiging, en voordat deze liefde is weggeslagen, moet er echt heel veel gebeuren! Dat gaat zeker niet in een dag, zelfs niet in één week. Liefde is een verankerd gevoel, welke langzaam slijten kan.


* * *

We zijn van binnen allemaal even slecht

- de verborgen Tasmaanse duivel -
Deze titel is misschien provocerend, en ik kan me voorstellen dat het moeilijk leest zonder bezwaren

Laat ik beginnen met mijn verhaal...
Sinds 2007 doe ik mee aan besluitvormingsexpirimenten. Aangesloten bij de UVA te Amsterdam. Daarvoor krijgt iedereen die hieraan "meespeelt" een vergoeding. Meespeelt, het zijn namelijk strategische spellen in een laboratorium op de computer, met elkaar verbonden, afgeschermd van elkaar, en altijd tegen elkaar. Soms in groepjes, en soms blind en random. Wie er tegenover je zit weet je nooit, het zijn nummers. Soms wisselend, en soms blijf je met diezelfde onbekenden, verbonden.
Dit doen ze om data te verzamelen over ons gedrag in bepaalde omstandigheden. Hoe beslissen mensen, als ze risico's lopen, als ze afhankelijk zijn van elkaar, in welke mate ze zelf rijker worden wanneer ze een ander kunnen oplichten en hoeveel ervoor nodig is om over te gaan tot het kiezen voor jezelf ten koste van die ander. Hier worden grenzen ontdekt, uiteindelijk uitgedrukt in tabellen en grafieken. Waarop in principe de zuiverheid der ziel in één oogopslag is af te lezen.
wij zitten in hokjes, zodat je echt niemand ziet

Iedereen kiest voor zichzelf, en werkt alleen maar mee indien ze een onbesproken regel vinden/ ontdekken waarin een coöperatief samenwerkingsverband ontstaat, waarin beide partijen op winst komen te staan, eerder nog dan in een individuele onafhankelijke rol. Dit ontdek je gaandeweg het spelen. Door de rondes heen, begint na de uitleg en oefenvragen, pas het echte plaatje zichtbaar te worden. Er is altijd een duidelijk onderscheid tussen eigenbelang en het gunnen van andermans succes. bijvoorbeeld: Jij mag een prijs bepalen, en de gekoppelde leden in deze poel, kunnen kiezen mee te gaan of weg te blijven. Gaan ze mee, dan kun jij aan hun verdienen, indien ze je vertrouwen. Dus je zult vertrouwen moeten winnen door eerlijke keuzes te maken. Ook zij verdienen meer met jou, behalve als je een egoïstische keuze maakt, en jezelf rijk rekent over hun rug. Maar als je ramdom wordt geselecteerd, tja, dan ligt het anders. Dan weet je niet hoe diegene handelt, en speel je voorzichtiger. Het is erg ingewikkeld, en ieder spel is telkens anders.
De experimenten heten CREED experiments. Ik heb ongeveer 45-60 keer meegedaan, en je krijgt een heel goed inzicht in de mens! Heel goed! Je kijkt elkaar, (alleen wie weet je nooit) als het ware recht in het hoofd. Je ziet op je scherm welke keuzes zij hebben gemaakt onder welke omstandigheden. De spellen zijn zo ontwikkeld, dat het altijd een gevoelskwestie wordt, jijzelf tegenover een ander of een paar anderen. Laat je ze stikken? of deel je eerlijk de winst in de hoop dat ze dan ook met jou rekening houden? In het beste geval, werk je samen, en heb je beiden winst, meer dan in je eentje op safe te spelen. Maar ik geef toe, dat ergens diep van binnen iets zit dat, zodra jou iets is misgunt, op wraak gaat zitten wachten. Dan ga je bijvoorbeeld straffen! Het bekende "terugpakken"
"Dacht je dat? Oh ja? Hier! geen cent voor jou!" gna gna gna.. Af en toe hoor je wel van die geluidjes of een diepe zucht. Praten is verboden in die ruimte! Dus je denkt dit en handelt ernaar. Wat je dan voor reslutaten ziet, is in feite gewoon communicatie. Als iemand je naait, zegt deze in feite dus letterlijk tegen je: " Zoek het even lekker uit jij!" Ik kies voor mijzelf.."
Alle handelingen, worden in feite woorden. We communiceren via het gunnen, het delen, het oplichten, en al wat meer.
Mijn ervaring door de jaren, alles bij elkaar opgeteld. Soms gunnen ze je letterlijk het licht in de ogen niet. Stel, iemand heeft zijn punten (deze worden omgerekend naar geld) al binnen, maar de ronde gaat nog verder voor jou. Hij of zij kan niets meer erbij winnen, die punten staan al vast. Wel kunnen ze indien ze jou niets gunnen, ervoor zorgen dat jij niets krijgt. Dan ga je ook echt met minder geld naar huis! En dat doen ze vaker wel dan niet! Helemaal als jij eerder in het spel niet geneog meegaand was..wraak.
Als een mens kan kiezen tussen een ton euro krijgen, en 3 andere mensen 2 ton, of zelf een halve ton, en de rest hetzelfde, dan koos diegene optie 2. Liever zelf minder en anderen net zoveel, dan zelf een ton (het dubbele) en de anderen 2 ton. Deze proeven zijn herhaaldelijk gedaan. Op dit principe rust het deels.
Ik ben net zo slecht, ik geniet ook wanneer ik iemand pak, ook al heeft diegene waarschijnlijk niets egoïstisch gedaan. Dit gevoel wordt in jezelf verdedigd, als je al tekort bent gedaan, ongeacht door wie. Dan heb je minder gewetensbezwaren.

Tot slot

Het is te makkelijk en kort door de bocht om mensen te veroordelen. Keuzes die we maken worden beïnvloed door een web van complexe mede en tegen spelers. Beter is het leren te begrijpen waar die keuzes en dus dat gedrag, vandaan komt. De wetenschap en met name de economen proberen dit in kaart te brengen. Mensen zijn levende systemen die opereren op bepaalde gronden met bepaalde voorwaarden. Wat wij zien, is niet wat wij denken. Met andere woorden, wat erachter schuil gaat zul je niet weten. Waarom iemand aardig doet, kun je slechts naar raden. Het is bijna altijd eigenbelang, en dat is geen zonde, noch is het een beetje slecht. Het is wat het is, zeg een stukje van de natuur. Het is naïef te leven met de gedachte dat iedereen goede bedoelingen heeft, en als prioriteit heeft dat iedereen gelukkig is. Feit is, jouw geluk kan een ander weinig schelen. Hoe slechter deze jou kent, des te minder het hem bezighoudt of je crepeert. Waarom? Omdat hij of zij waarschijnlijk niets aan je heeft, en niets met je te maken. Jij vormt geen bedreiging voor zijn geluk en of vrijheid. Kom je dichterbij, en ben je een collega, en kanshebber op een promotie, dan kun je zelfs meemaken dat er kunstmatige vriendschappen worden gesloten. Leven is kort door de bocht, strijd.
Van binnen zit die Tasmaanse duivel, onder alle fatsoen, onder die waas van normen en waarden trekt hij aan je koordjes. Deze duivel weegt plezier tegen honger en verdriet, leegte tegen investeringen. Moeite tegen belangen. Elke daad is overwogen, of gestuurd door een principe in dienst van het eigenbelang. Of dit principe nu is om een oud vrouwtje te helpen, maakt niet uit. Dat sterkt het zelfvertrouwen weer. Ben je toch niet slecht! Doorgaans een egoïst spelen is goed voor jezelf, in het begin, totdat de omgeving je laat vallen en er niemand meer is om te naaien. Een egoïst is afhankelijk van het vertrouwen of de afhankelijkheid van anderen.
Mijn buurman vandaag ging naar huis met -12 punten, rood aangelopen en verbaasd! Niets verdiend! Waarschijnlijk was dit iemand met een groot vertrouwen, een echte goedzak! Jammer, als de meerderheid anders denkt! Helaas.. Na een paar keer leer je het wel. Dan denk je drie keer na bij elke keuze. Op slot ga je met de meeste poen naar huis plus een goed en voldaan gevoel. Dit is hoe de markt werkt.
Een voor allen en allen voor een. Wilde dieren denken aan zichzelf en accepteren geen ander. Conflicten leiden vaak tot verwonding en de dood. Zeker buiten de groep, heeft een indringer geen schijn van kans. Dieren hebben territoriale drften, wat eigenlijk niets anders betekent dan dat hij de bessen en al het voedsel dat binnen zijn betrek valt, voor zichzelf wilt houden, en het dus geen ander beest gunt. Mensen zijn vaak niet veel beter. Alleen gaat het niet zo direct, maar in het spel, onzichtbaar. Toch kun je aan de hand van de resultaten wel degelijk de strekking van het verhaal zien. Ieder voor zich, en God voor ons allen.
Samenleving betekent dan ook niets anders dan het tolereren van elkaars eigenbelang.


Nawoord

Het woord eigenbelang geeft velen een vieze smaak in de mond. In feite staat dit woord gelijk aan "leven"   Oorlogen, rellen en uitbraken zie ik in ieder geval dan ook als onthouden onrecht. Want een mens is een mens, die opereert naar gelang zijn situatie. Tot nu toe heb ik nog nooit gelezen dat er ergens een volk bestaat op de aarde, dat in wezen slechter is dan alle anderen. En de wereld als geheel kun je net zo goed als spel zien, waarin regels gaandeweg 'ontstaan' Dit, uit samenwerking en botsing. Daar waar wordt samengewerkt tegen de ander, tja, daar krijg je rottigheid van. Het spel functioneert alleen goed, als ALLE PARTIJEN SAMENWERKEN. Net als in het klein, werkt het ook precies zo op grote schaal. Omdat het gevoel van onrecht, altijd onthouden wordt. Het flikken van streken kun je alleen ongestraft uitvoeren en herhalen, als niemand kon onthouden. Het is het geheugen, dat alles op de weegschaal legt. En dat zit gevoelsmatig ingebakken. Daarom geloof ik ook heilig dat alles een reden heeft. Daarom kun je nooit wijzen naar oorzaken, naar eventuele fouten in het spel/ systeem. Misschien zijn zij het zelf wel, die streken flikken en bang zijn voor represailles. Dan is dit weer een streek bovenop een streek, uit angst voor wraak. Diegenen die egoïstisch zijn, zijn de eersten die dit weten, en terdege beseffen wat dit voor gevolgen kan hebben...

Verslaving, een bewijs van geen god





~een andere kijk ~

        Hoe fragiel het menselijk denken, het karakter is? Dat slechts één bepaald molecuul, ons hele denken overneemt! Onze besturing bespelen kan. Het is de verslaving die eigenlijk alles zegt, is als een wils zwakte, de zwakste schakel van ons zijn, blootgelegd en overgeleverd aan zijn nieuwe denken. Dat denken dat is beïnvloed door slechts een stof. Ja het is het stoffelijke welke het stoffelijke beïnvloedt. Niet de krachten van hoger af, niet de goden, maar moleculen! 

      Verslaving is het bewijs dat alle complexiteit die een mens is, ook zo kwetsbaar een mens is. En dat niet alleen, maar ook zo maakbaar als een mens is!  
Met dit gegeven, deze beïnvloedbaarheid en deze maakbaarheid waar wij als mensen mee beslecht zijn, fragiliteit, de gevaren die loeren op die kwetsbaarheid van het eigene, de houdbaarheid van het zogenaamde pure, overgeleverd aan de meningen die vormen, de ervaringen die sporen in ons denken slijten, alles wat ons denken en voelen nieuw vorm geeft, hoe kunnen wij dan toevertrouwen op het bestaan, de zekerheid van het bestaan van een god? Een god die ons heeft geschapen naar zijn evenbeeld? Oh ja?, is dat evenbeeld welke door het drinken van wijn, wellicht zijn leven lang zal slijten aan het drinken van wijn, echt een krachtige structuur dat zou moeten toevertrouwen op oude verhalen, en met een stelligheid zou volhouden, onzin van waarheid te kunnen blijven onderscheiden? 

         De mens, één systeem van stof, in leven gehouden door stof, beïnvloedt door stof, te vergaan tot stof, daarin heeft iets bovennatuurlijks niets te zoeken.
Alle overtuiging, alle zekerheid van de mens is niets sterker dan de fragiliteit van dat denkende systeem! 
                      -De mate van beïnvloedbaarheid daarvan, 
                                        tot daar en niet verder reikt onze zekerheid van dingen.-

donderdag 5 oktober 2017

Argumenten als verlichting (ergens 2010?)



Redenen zijn exacte sleutels die maar op één slot passen

Piekeren is zoeken. Het malen met gedachten, denken, of probleemoplossend redeneren, ze dienen allemaal tot het doel van oplossing. In het Engels "solutions" Kennelijk geloven wij diep van binnen nog in de werking van de reden. Die exacte reden die jij nodig hebt om je gedrag te doen veranderen, en eigenlijk aan je onbewuste ik, datgene voorschotelt, om te kunnen laten zien:"Kijk, dit is de reden" En nu weet je beter, en nu doe je het niet meer...
Omdat al ons gedrag gestoeld is op overtuigingen, kun je met de passende contradictie gedrag veranderen. Er moet iets zitten in je denken dat wacht op een geldig tegenargument. Zolang dat argument niet komt, kunnen wij onszelf blijven verschuilen achter het gegeven:"Dit is het beste wat ik heb" Blame it on the moon
Redenen zijn heel exacte sleutels. Je kunt 1000 redenen geven om iets wat slecht is af te keuren, en dan is dat nog niet genoeg. Ik ben erachter gekomen, na jaren observatie, dat redenen wel degelijk geldig zijn, alleen voor iedereen anders. Bij de één werkt het wel, en bij de nader niet. Die zul je met andere argumenten moeten overtuigen.
Ik geef een voorbeeld
Roken..., we weten echt allemaal dat het erg slecht is, toch is dit argument niet krachtig genoeg. Kom op, zie dit in! Bijna niemand kan hiermee stoppen. Kennelijk heeft het brein een sterker tegenargument, zoals:"Het leven is kort, maak er wat van" tot en met de allerslapste drogreden: "rookvlees gaat langer mee"

Het is niet uit de lucht gegrepen dat rokers dit zeggen, want hun denken is gestoeld op deze reden. Deze reden is een geldig excuus geworden om te blijven roken. Kennelijk heeft het brein redenen nodig om zichzelf te rechtvaardigen... En elke aannemelijke reden voldoet als deze in dienst staat van zwakte! Zo zwak als de daad is, zo zwak is het excuus!
Oké, maar nu helpen de zinnen als:"Roken is dodelijk" ook niet..  Ik gok dat het brein dan zegt, "We gaan toch dood" , 'et voila', het is ontkracht. Ik durf te beweren dat ons hele denken is geprogrammeerd op waarden die zichzelf in stand houden door al of niet zwakke argumentatie, en het is de kunst om de zwakke argumentatie te verwisselen met sterke.

Zo ben ik bevriend met Peter, hij rookt al erg lang en er was niets dat hem eraf kon helpen. Allen Carr niet, niets niet. Veel pogingen gedaan, zoals met alle rokers het trieste geval is. (ik geef nu alleen een voorbeeld van roken, maar dit principe wat ik uit wil leggen geldt voor alles)
Op een dag komt Peter bij de familie Kort, en daar stond Ernst-Jan, te zwaaien op zijn benen van de whisky met een sigaret in de hand. Peter staat voor hem, en Ernst zegt tegen hem (wijzend naar zijn brandende sigaret) "Wat voegt het nu eigenlijk toe?"

Deze zin heeft Peter aan het denken gezet, -voor zijn beleving- maar ik weet wat er is gebeurd. Dit was het sleutelargument waarop Peter 's brein geen weerwoord had. Sindsdien is Peter gestopt. Dit was alles wat hij nodig had!. 'Wat voegt het nu eigenlijk toe?' Niets! Het voegt niets toe, omdat je er niet eens high van wordt, zoals je wel van hash of wiet wordt, of coke en speed. Je kunt veel argumenten geven tegen cokegebruik, maar helaas blijft het feit bestaan dat het heel erg lekker is, je enorm zelfvertrouwen krijgt, en je het gevoel geeft dat je alles aankunt. Maar roken van sigaretten?? Dat voegt echt niets toe, helemaal niets! Het enige wat je krijgt is een gejaagd neurotisch gevoel wanneer je het niet doet.

Máár, nu komt het specifieke gedeelte. Ernst -Jan, de jongen van deze mooie logische en ware uitspraak, rookt nog steeds, en Peter, niet meer dankzij deze ene zin. Deze ene zin heeft Peter elk excuus ontnomen om het toch te doen. Maar kennelijk was dit voor Ernst niet voldoende. Het kan zijn dat zijn redenatie zo veel meer complex is, dat er teveel counter-redenen zijn om elke wijze gedachte te elimineren. Het zullen, -gezien naar de aard van het probleem- zwakke argumenten zijn. Want roken is niet goed te praten. Wat je hieraan overhoudt is dit: De filosofie van de persoon wiens gedragingen zijn gestoeld op zwakke argumenten, is een verbogen visie met een in zichzelf vernederende context. Het individu zal altijd neigen naar het negatieve, omdat alleen indien het negatieve waar zou zijn, daarmee ook zijn zwakke argumentatie waar zou zijn. Het zwakke is zwak omdat het in zijn aard onwaar is, laten we dit voorop stellen. Wat ik versta onder zwakke argumenten, zij eigenlijk totaal geen argumenten, maar redenen die kant noch wal raken!

Wie van zijn slechte gewoonten af wil, zal moeten ophouden met zijn filosofie te onderbouwen op negatieve contemplatie. De bezinning van de wereld als een desastreuze eenheid, het kwaad dat zijn eigen ondergang nadert. Omdat alles in zijn aard verrot is. Ziet u nu hoe het werkt? Wij vergoelijken onze onkunde en fouten, wetende, maar toch tegelijkertijd negerende, omdat ze bekrachtigd worden door slappe argumenten, welke geen argumenten zijn, maar regels om je brein te foppen. Je brein koopt die onzin, als je zegt:"Er is maar één weg naar je longen, en die moet geasfalteerd worden" Je brein kan geen onderscheid maken tussen onzin argumenten en geldige. Kon hij dit wel, maakten we niet zoveel fouten. Kennelijk is onze redenatie generator van nature uit heel erg naïef. Vreselijk naïef!

Er is goed nieuws en slecht nieuws, afhankelijk hoe je het gebruikt.

Het goede nieuws is, dat je echt alles kunt veranderen aan jezelf. Daarmee bedoel ik die dingen waarvan je weet dat het je benadeelt, maar om de een of andere mysterieuze reden niet kunt veranderen. Dat kan wel! Punt is, je moet de juiste argumenten vinden. Dat argument welke precies in jouw slot valt, en "pop" hij slaat open en de deur naar inzicht is daar! Dat inzicht wat tot dan toe altijd aan je brein verborgen bleef. Het bleef verborgen omdat er valse argumenten omheen zaten. Deze waren vals omdat ze het gedrag verhinderden zichzelf te verbeteren, uit een onbegrepen vorm van luiheid. Onbegrepen, want de kern die schuilt in het feit dat wij willens en wetens domme dingen doen, maar toch niet kunnen veranderen, blijft een raadsel. Ik bedoel die redenen die wij dus hebben om een drogreden in de plaatst te zetten van een krachtig argument. (het feit dat je jezelf vastklampt aan een onzin reden, en geen krachtargument)
Wat ik hier als verklaring aan kan toeschuiven is dit volgende: De waarheid is dan te pessimistisch. Want als wij werkelijk alleen krachtige argumenten hanteerden, zou dat nooit los kunnen staan van een leven met een open en eerlijk vizier. Daarvoor moet je flink wat illusie loslaten. Dat kan in het geval van inzicht loosheid, problemen geven, omdat je geen waarde kunt toekennen aan je bestaan. Wie niet het fijne uit het verwaarloosbare kan halen, is gedoemd tot zelfbegoocheling.
  
Dit principe gaat uit van één waarheid. Wij denken indien er problemen zijn. Een probleem is alles waarvoor geen direct antwoord klaar is. Een simpele rekensom kan voor iemand voorkomen als probleem. Weet hij de methode, dan is het ineens geen probleem meer. Weet hij dit niet, of snapt diegene de methode niet, dan zal deze zichzelf eerder wijsmaken dat de methode niet deugt. Wiskunde deugt niet. Of, "Wat heb ik er aan?" Dit zeggen altijd diegenen die het niet kunnen. Dit is de strategie van je brein. Via dit mechanisme, wordt jouw hele persoonlijkheid bepaald en je gedrag. Weet dat wij denken en piekeren omdat wij weten, omdat wij van binnen weten dat met de juiste argumenten, zelfs de meest hardleerse truck van je onwil wordt bestreden. Je moet alleen de voor jouw geldende argumenten vinden. Argumenten moet je zien als mogelijkheden. Een argument is geen krachtterm an sich. Want voor de een werkt hij wel, en voor de ander niet. Dit is de reden dat wij niet allemaal diezelfde boeken goed vinden. Maar dat iedereen datgene pakt wat hem of haar goed doet. (aansluiting vinden op vooraf ingestelde argumentatie, al of niet zwak)
Wanneer je aansluiting vindt op zwakke argumentatie, ontstaat humor. Wat is lachen anders?
Het openlijk zichzelf bespotten, omdat wij toch stiekem weten dat hetgeen we hanteren als gedachtegoed, eigenlijk in zijn aard onjuist is. De humor wordt grillig naarmate deze zelfbegoocheling vordert.
 Eensgezindheid, of eenstemmigheid
Dit geeft de schijn van diezelfde argumentatie. Als een waas over de geestelijke gesteldheid van de mensen wie als zodanig worden geportretteerd. Maar dit kan niet en is onmogelijk. De kans dat iedereen eenzelfde netwerk hanteert van onderbouwing voor alles wat deze doet, is 0,0. Wat er werkelijk gaande is, in geval van ogenschijnlijke eenstemmigheid is aanpassing en onderdrukking. Ook niet te vergeten het actief negeren van eigen waarden. De argumentatie hiervan kan tweeledig zijn: 'Of je bent je bewust van het feit dat je meerdere het echt beter weet, of je bent je bewust van het feit dat het niet toekennen van jou medewerking aan de alfa, zal leiden tot nadelige gevolgen.'


Argumenten als verlichting
Ieder juist argument, -met "juist" bedoel ik die krachtterminologie welke in staat is je gemakzucht te blokkeren- geeft je een tweeledig antwoord.
A) Je visie is met het stellen van dit argument verbreed. Welke als gevolg heeft dat alles wat hieraan vastkleeft daar ook zijn noemenswaardige en ingecalculeerde gevolgen uit voortvloeien, welke niet of nauwelijks zonder keiharde tegen argumentatie teniet kunnen worden gedaan. Met andere woorden, door het accepteren van het een, neem je het gevolg ook tot je rekening.
B) Je kunt met het accepteren niet meer terug. Als vanzelfsprekend zullen met een argument, -de logica die jij hanteert- ook nieuwe incoherente problemen door diezelfde rechter worden beoordeeld! Ik bedoel: Als je een duidelijke stelling inneemt, zal dit gevolgen hebben voor vergelijkbare situaties, welke je omwille van je besluitvaardigheid en geloof over diezelfde kam zal scheren. Het brein doet namelijk niets anders dan vergelijkingen maken. Dat gaat volledig automatisch. Alles wordt gecategoriseerd. Dit actief negeren heeft de term Hypocriet. Een hypocriet is niemand anders dan diegene die zijn waarden niet naleeft, maar wel ophoudt.
 Argumenten, indien juist in lijn met de rest van het gedachtegoed, een verlichting. Omdat indien coherent met de rest van de mening, deze slechts kan bevestigen. Hiermee hebben we meteen de kracht van wetenschap te pakken! Alles moet coherent zijn, zo niet, dan kun je ervan op aan dat je fout zit! Wetenschap is het brein van binnen in uitvoer. Maar dan met een regel dat het in zichzelf contradictief is. Het probeert zichzelf tegen te spreken. Dit doet ons denken niet, en ons denken vormt compromissen met daaraan gemakzuchtige denkbeelden. Denkbeelden die gestoeld zijn op een pseudo optimisme, en daarvoor continu bewijs voor moet aandragen. De gelovige, zal altijd moeten worden 'bijgespijkerd' omdat anders zijn gedachten die variëren van een kopje koffie inschenken, tot de wasmachine bedienen, zijn ontoelaatbare incoherentie zullen blootleggen aan het logistische apparaat. Daarom moeten leugens zichzelf continu verbeteren. Anders worden zij als vanzelf ontkracht! Ons brein is dus zogezegd uitgerust met een anti-fout methodiek. Maar gemakzucht en lafheid leggen dit stil, om redenen die ik tot op heden niet kan verklaren. Ik heb het eerder verklaard en deze was dat ik dus niet wist waarom het zo is. Ik kom dan uit op inlevingsvermogen/ voorstellingsvermogen, dus hetgeen betekenis kan geven aan niet noemenswaardige dingen. Van niets iets te maken.
  Het is nu 03:00 's nachts ik ben kapot, heb 2 dagen gezopen en gefeest, en amper geslapen. Dat is goed voor het brein! Daarvan word ik scherper. Reden is simpel. Mijn motivatie om de zaken te verdraaien in het voordeel van mijn gemakzucht is weg,, daar ik toch al volledig lamgeslagen ben. De geest wordt eerlijk, naarmate het lichaam vermoeid raakt. De leugen is daarom ook gezeteld in de energie, niet in de gedachte! Het is het spel dat wij er omheen breien, en de fantasie waarmee wij daar leven in blijven inblazen, die vermoeid. Voel je je ook zo futloos? Be real! Houd dan jezelf niet langer voor de gek, want het stomme verstand heeft steeds weer een zetje nodig van je, om in zijn onkunde te kunnen blijven volharden.

Wie de weg van de minste weerstand zou volgen, zou zijn gelijke tegenkomen.

donderdag 31 december 2015

Over goed en kwaad

Het onderwerp is uitdagend genoeg, en al helemaal als je er expliciet om gevraagd wordt je eigen mening daarover te geven. Het is te flauw en zwak om dan een bekende filosoof aan te halen, of een Nietzsche te citeren. Dat kunnen we allemaal lezen, en dat weten we al lang. Ik denk dat het mooiste om te lezen toch altijd de originele zienswijze is. Daarom zal ik er geen naslagwerk bij gebruiken. (Het moet ook mij verrassen!)

De termen goed en kwaad zie ik als oordeel, en niet als noemer. Een kwade daad kan ergens in een ander moment iets goeds teweegbrengen. Beoordeling is in het moment in een locatie. (ik vrees dat dit een pittige gaat worden!) De tijdsgeest of noem het 'gangbaar gebruik', bepaalt grotendeels wat aanvaardbaar is en niet. Maar ik wil absoluut geen Meta verklaring formuleren. We weten en voelen aan ons water wanneer wij te maken hebben met kwaad. Ik denk dat bij deze termen, er dan ook absoluut geen wetenschappelijke verklaring op van toepassing kan zijn. Dat is mooi, want omdat dit gevoelstermen zijn, mag ik met gevoel beantwoorden, en hebben wij (jij lezer en ik) een sterkere binding op dit vlak.
Ik kom het kwaad genoeg tegen. Het lijkt wel een zichzelf opgegeven, in haat en afkeer levende vorm van protest, die in een wraakspel verwikkeld, op zoek is naar zichzelf. Dat doet het door juist niet naar binnen, maar naar buiten te kijken. Een verwarde geest, die de fout in zijn omgeving zoekt, en projecteert, zal kwaad doen, en als zodanig worden betiteld door diegenen die hiermee in aanraking zijn geweest, en benadeeld zijn.
Hoe ontstaat het kwaad?
Ik ben ook bezeten geweest door dit gedrag. 'Kwaad' is uiteindelijk gedrag, want het kan alleen in de actie zitten. Zolang kwaad broedt, weten we niet van haar bestaan. Kwaad is dus zichtbaar en onzichtbaar. Het staat nog te gebeuren...
Kwaad in zichzelf lijdt ook. En ik denk dat het hierom is dat het kwaad aanricht. Het zelf lijdende wezen, voelt zich zo vreselijk, dat het 'vreselijk' weggeeft. "Wij delen onszelf" Je kunt niet verbergen wat je met je meedraagt. Toch,.. er zijn gradaties. Er zijn situaties waarbij we niet meer kunnen spreken van een zichzelf verwoestend gedrag, dat daarin zijn omgeving betrekt, en spiegelt aan zijn afwijzing. Er zijn vormen die neigen naar een plezier in het pijnigen van onschuldigen. Sadisme.
Kwaad is datgene wat wij niet snappen, en daarom betitelen. Wij gezonde groep, benoemen het afwijkende dat ons nadelig valt, met een negatieve term. Als zouden wij ons werkelijk kunnen verplaatsen in het hoofd van de kwade, dan was die uitspraak niet meer. Kwaad spreken, is het verkondigen van eigen onbegrip. Dat wat ondenkbaar is, krijgt het label. U ziet, dit is een zeer complex onderwerp. Welke ik voor nu even sluit, maar zeker op terug wil komen.
 
(ik kan niet stoppen, en hoewel ik morgen een drukke dag heb, ben ik nu op dreef!)

Want is het niet zo dat je goed bent, als je de stille wens van anderen vervult? En slecht bent, wanneer je de idealen van anderen verstoort?
Goed en kwaad refereren beide aan een norm. Zonder die norm bestaat geen oordeel. Zijn wij goed als we leven zoals we nu doen, met laten we zeggen, een leefgemeenschap met scholen, banen, huishoudens, en een algemene staat van welbevinden? Die staat waarin wij onze dagelijkse 'plichten' vervullen, in die zin, dat wij doen wat er min of meer van ons verwacht wordt? Nog niet... Wij zijn pas goed, wanneer wij anderen tot zekere steun zijn, zowel direct als wel datgene doen, wat een zekere spanning in anderen wegneemt. Het redden van een dier, welke de mensen een schouwspel voor ogen houdt, die ons onze eigen beoordeling tot een hoger plan brengt, daar wij ons met dit gedrag vereenzelvigen.

Een samenleving parasiteert, en is niet goed omdat deze in een harmonie met zichzelf leeft, want buiten die samenleving, vallen onherroepelijk slachtoffers. Nederland is groot geworden over lijken. De V.O.C. bijvoorbeeld. Slaven....
Wat wij doen als mensheid in het geheel, is verschrikkelijk, maar binnen dit commensaal schrikbewind naar de natuur bijvoorbeeld, zullen wij om te volharden in deze aanname, de ogen moeten sluiten naar datgene wat ten koste hiervan gaat en is gegaan. Neutraal is leven een strijd. 
In die leugen, van goed zijn, maken wij weer eigen regels. Want we verkrachten de natuur, maken dieren tot slaaf, vissen we de zee leeg, en kappen we bossen tot woestijnen.
"En dan zou je best mogen stellen, dat een ieder die zich hier niet over opwindt, kwaad is, daar zij kennelijk hun eigen welzijn boven het welzijn stellen van datgene waar deze parasitaire levensvorm zijn ontstaansrecht aan dankt."
Op de aarde zijn wij parasieten. Is de mens een schandvlek op het doek. Dus mogen wij nimmer de woorden goed noch kwaad gebruiken, want zij zijn de helpers en tegenhangers in deze parasitaire oorlog.
Elke boom en elke plant is goed. Zij geven slechts en vragen weinig. Dat wij een stelsel hebben van gebruiken en afspraken, en een kansdichtheid die keer op keer bewijst dat dit faalt, kan dit falen niet worden toegeschoven op enkele individuen, maar moeten wij als geheel erkennen dat dit alles in zijn aard niet deugt.
Welbeschouwd deugen wij allemaal niet, want wij als soort zijn niet zelfdragend. Wij hebben continu anderen nodig, en de omgeving om te kunnen voortbestaan. De bodem, de zee, de oppervlakte.
Ik denk daarom dat we pas kunnen spreken van echt goed, in termen van datgene wat onbaatzuchtig is.
Goed is OPOFFERING, slecht is niet datgene wat parasiteert, noch wat afhankelijk is, maar moedwillig zonder daar zelf beter van te worden, benadeelt. Dit is niet te begrijpen, en is dus voor in samenlevingen, ziekmakend en verwoestend. Maar stel dat datgene wat als slecht betitelt wordt, zich gedraagt naar inzichten vanuit het hoger plan, vanuit dit parasitaire denkstelsel, en hiermee voor ogen heeft de destructie te vervoltooien, ten gunste van het algemeen belang, niet die van zijn soort, maar datgene wat buiten de erbarmen ligt van diens groepscohesie, het algemene zinvolle, dan zouden wij niet langer kunnen spreken van kwaad. Maar dit oordeel ligt voor velen buiten het begrip, daar elk oordeel zorgvuldig is afgewogen vanuit het strevende parasitaire zichzelf ontziende individu. In je blinde strijd, zie je slechts het afwijkende, het uit het ideale oog ontspringende.

Een wijs zenmeester zei:
"Wanneer je ook maar het geringste onderscheid maakt, dan wijken hemel en aarde oneindig ver uiteen"

Samen zijn wij één, en het ene afwijzen, en het andere eren, is de ziekte van de geest.
Met andere woorden, het streven naar het ideale, ik denk dat hierin de bron van alle kwaad schuilt. Dit is blind en naïef, en daarom gevaarlijk.

maandag 1 juli 2013

De kracht van filosofie

~Over het waarom wel, en waarom niet, en de uitwerking van zuiverheid~

Waarom zou je dieper nadenken over dingen? Waarom zou je willen weten hoe het anders kan? En wat heb ik eraan om te weten hoe een ander denkt, en wat een ander vindt van dingen waar ik zelf niet over na heb gedacht? Allemaal vragen die erop duiden dat filosofie niet voor iedereen is weggelegd. Beter gezegd, niet interessant is.

Want het jammere is, niemand begint er aan! Er zijn er maar heel weinig die denken: "Weet je wat, ik ga eens mijn brein plagen en belachelijk lange zinnen lezen die ik soms 4 keer opnieuw moet lezen voordat ik 'm snap!" Ik ga mijzelf een partij dommer voelen dan de schrijver... Of, ik ga mijzelf vervelen met dingen die ik echt niet wil weten. Deze laatste geeft aan dat het eigenlijk beter ook maar niets voor je is.

Alle andere redenen zijn jammer, want wie het toch probeert, zal genoegen vinden in de inhoud van de tekst. Die lastige, veel te lange zinnen zeggen namelijk veel meer dan gewone niet lastige zinnen! Bovendien is het erg verrassend om mee te maken dat je eigen denken sterk afwijkt of juist in de lijn loopt met die van de schrijver! Die afwijking geeft je diezelfde speling ervoor terug, nl, dat alles wat daar tussen zit, jouw gedachten en die van de schrijver, deze verschillen vormen nu een nieuw veld van mogelijkheden.

Dus nogmaals, het lezen van zware kost, waarom niet? We zijn grootgebracht door onze ouders, we hebben van ze geleerd, daarna op school, op het werk, van onze vrienden, van ons zelf (ervaring door doen), maar waarom zouden we stoppen? Is het leven niet rekbaar en langer dan de tijd waarop we klaar zijn met school? En wie ben jij? Wat ben jij? Ben je niet zelf ook maar een denkend brein in een lichaam? En wat is dat brein dan? Het brein is een instrument, en dat moet je leren bespelen! Anders is het alsof je een stratenmaker een Stradivarius geeft, en een goede violist een hamer! Het is zinloos om iets van grote mogelijkheden en een grote potentie niet te benutten op diens capaciteiten. Het enige wat je remt in je ontwikkeling zou kunnen zijn een weerstand om beter te accepteren. Maar die weerstand van binnen uit is een deel van het denkend brein dat een systeem heeft gevormd tot een werkend geheel, en zichzelf afbakent uit voorzorg. Ook wel het karakter genoemd. Het karakter is lastig te veranderen. Maar zijn gereedschapskist is wel uit te breiden, en hierin ligt de vergissing! We zijn soms bang onszelf te verliezen, wanneer we voor de keuze staan onze waarden te veranderen. Ook wel "toegeven" genaamd. Daarom is toegeven voor sommige mensen erg moeilijk. Het is een angst voor zelf verlies. Maar wie zich vastbijt in zichzelf, wordt op den duur een stug mens. Ook een voorspelbaar mens, en daarmee sta je zwak, want mensen kunnen je voorzien en bespelen. En dan moet je weer in de verdediging schieten enzo...

Ik ben van mening, dat je innerlijke zelf, nooit kan veranderen door kennis, maar wel je gevoel. En daar ga ik het even over hebben. Leven is voelen! Of niet dan? Gewaar zijn, opmerken, prikkels komen binnen via zintuigen, de waarneming. Voelen kun je dus letterlijk opvatten en psychisch.
Verder ondervind ik een geestelijke bevrijding, juist door het zo gedachte "zelf" los te laten! Want dit is paradoxaal, hoe meer je het zelf, wilt behouden, des te vervelender je in je vel zit. Het "zelf" zou eigenlijk moeten heten, het "vanzelf" omdat je er niets voor hoeft te doen.
En nu het gevoel, ja.. dat wordt beter. als ik in de keuken sta, en denk even terug aan stukjes tekst dan schiet ik in de lach. Leuke dingen onthoud je gewoon. Ze versieren je brein, want ze geven je meer keuze. Het is nooit zo dat het kan schaden, want wat je niet aanstaat, laat je niet toe in jezelf, dat filter je weg. alleen datgene wat aanspreekt, geeft een klik en geeft blijdschap, en diezelfde blijdschap geeft toegang. Die toegang is niets meer of minder dan een extra stukje informatie die wordt toegelaten, toegelaten bij de rest. Die verzameling die binnen jouw goedkeuring is gevallen. Waar jij je O.K. voor hebt gegeven. Net wat ik zeg, het is alsof je nieuwe tangetjes in je gereedschapskoffer hebt gelegd. Altijd handig.

Sinds ik Schopenhauer lees, een man die in zijn schrijven veel van zichzelf laat zien, puur en een trefzeker geloof in zichzelf, -wat voor de een storend en de ander als leuk wordt ervaren- kijk ik een beetje met minder zorgen naar het leven. Mijn gevoel wordt positiever, en dat voor een filosoof van het pessimisme! Hij wordt beschouwd als de meester van het pessimisme, maar de grap is eigenlijk, dat is hij niet! Pessimisme is een kijk, die, zodra hij wordt verteld, de naïeve een gevoel van negativiteit geeft. Het werkt als een vervelende botsing met zijn realiteit. Soms zijn dingen niet leuk om te horen, maar soms moet je de dingen ook niet zo zwaar nemen, en i.p.v. in te zoomen, kijk je er naar van een grotere afstand. Want dan wordt een probleem ineens kleiner!
Maar alles wat wij als leuk ervaren, trekken we automatisch dichtbij. En als iemand dan een mening geeft, -zoals de pessimist- dan geeft dat een schokeffect. Maar de truck is, om het in een ander kader te vatten, en niet langer te kijken of jij het zelf leuk vond, maar of die uitspraak metafysische waarheid bevat. Vaak is dat zo, en de wereld wordt komisch en minder ernstig. Wij klampen ons te vaak vast aan het leuke, om het niet leuke te verdoezelen. De aard van het bestaan, is angst negeren, en de verveling op voor te blijven. En die ankerpunten van mooie overtuigingen, geven ons de zekerheid. Wanneer die worden ontkracht, ontstaat twijfel en dat is voor blijdschap funest. Zoiets.. (ik ben er geen ster in dat kan hij velen malen beter)
In ieder geval, wil ik iedereen aanraden om toch eens een poging te wagen. Om bijvoorbeeld een boek van Nietzsche, of Schopenhauer te lezen ;) Dan zie je de kwetsbaarheid van de schrijver in zo'n pure en zachte weergave, als paardenbloemen die hun zaden loslaten bij de eerste bries. Dit zijn geen arrogante mensen, maar denkers die ook voor jou dachten. Zij woelden met zichzelf en hun wereld, hun omgeving. En die dingen waar mensen mee worstelen zijn tijdloos, dus het maakt niet uit dat de ene 100 jaar geleden en de ander 150 jaar terug zijn analyses losliet op de wereld. Het zijn prachtige zuivere openlijk en eerlijke analyses. Dat kan ook niet anders, want wie de dingen echt probeert te begrijpen, moet wel starten vanuit zijn pure oorsprong, want dat is waar je begrip naar verlangt, je begrip van de wereld is wie jij echt bent!

Voor mij was het 8 jaar geleden dat ik, "Herwaardering van alle waarden" las. Ik had er grote moeite mee. Ik heb het teruggebracht naar de bieb met het idee; "wacht maar, want later ben ik hier klaar voor!" Ik was geen lezer, en nu eigenlijk nog steeds niet. Bedoel, ik moet eerst over de schrijver zelf hebben gelezen, alvorens ik zijn boeken lees. De schrijver, zijn bestaan, het type mens dat het was, moet me aanspreken. Anders begin ik niet eens. Ik moet bewondering hebben voor de man of vrouw, en vanuit die bewondering lees ik. Ik moet het voelen, zijn pijn, zijn emotie, zijn humor en sarcasme, de weg om onbegrip dragelijk te maken. Sarcasme wordt altijd als plamuur gebruikt om de scheuren te dichten.
Het boek van Kahlil Gibran, "de profeet" was ook niet één, twee drie even lezen en klaar. Dat is onmogelijk bij dat boek, voor die stijl waarin het is geschreven. Daarbij moet je jezelf eerst voorbereiden. Althans, ik wel. Dan pas kun je erin komen, en het ervaren! Dat is altijd zo met moeilijke en of zware kost. Dat vereist een harmonie van jou! Een openheid en ontvankelijkheid. Dan pas, kom je echt tot een climax, als die wereld van deze schrijvers zich aan jou begint te openbaren..

woensdag 29 mei 2013

Dat wat schattig wordt verklaard

~Schattigheid zit 'm (helaas) niet in de intentie, maar in de aanblik~

http://c2.plzcdn.com/ZillaIMG/37981ed98ae89e6e97dce49cd775a576_medium.jpg

Daarom is schattigheid geen waarde, maar een projectie. Hetgeen als 'schattig' wordt verklaard, is de stille wens die van binnenuit komt, de vervolmaking en tevens het bewijsstuk van een mooie onbevooroordeelde wereld. In het benoemen, ligt de verzoening met het onbaatzuchtige geaard en verankerd.

Een kind is niet schattig omdat haar moeder twee staartjes in het haar met strikjes heeft gemaakt, in feite wordt schattigheid zo uitgelokt. Een kind is jong en onnozel. Hoe suffer het staart, des te schattiger het wordt benoemd. Dit is niet eerlijk tegenover de kindjes met een scherper ontwikkeld venijnig karaktertje.

Ook volwassen vrouwen ontlokken schattigheid aan hun vaak zeer complexe en helaas egocentrische gedrag. Dan zie je een stringente vrouw met vlechtjes. Iets meer in het oog springend, reden verpestend, alles vernielende gedrag vind je nergens. Maar dit is natuurlijk alleen in de ogen van de verliezer. Je wilt bijna uitschreeuwen: "Hoe durft ze!"

Uiterlijk vertoon kan een grens bereiken wanneer deze haaks komt te staan op zijn intrinsieke drijfveer. 'De gemene vrouw met een schattige look.' Het is alsof zij hun eigen tekorten expres willen ontzien.
"Nee hoor ,ik ben lief!"       Aaaaaahhhhh shut up!

Niet in de intentie dus.., schattigheid zit 'm niet in de goede bedoelingen. Raar, want het strijkt wel met die eer. Waaraan anders ontleent schattigheid zijn kracht, dan de verwachting die het beeld oproept van diens intrinsieke goedheid? Als gekante jurkjes en vlechtjes in het haar niet geassocieerd waren met een grote graad van onschuld, werd het niet als zodanig benoemd. Maar je kunt niet in de hoofden kijken, dus feitelijk is elk benoemen van dat wat schattig 'schijnt', bedrog. Want goede intenties heten anders, en worden nooit als 'schattig' getypeerd.

Schattig is dus altijd uiterlijk vertoon. Een monster dat goede daden verricht, is eerder nobel, sociaal, goedhartig, maar nooit schattig. Met 'schattig' gaan we dus meteen de mist in.
Niets is schattig, dat ten eerste. Ten tweede is het je eigen wens, en bewijs aan jezelf dat pure goedheid jou omringt. Het is een zekere verklaring van de hemel. Daarbij wordt het benoemen van datgene wat jij als schattig acht, een uiting van inzicht in dat volmaakte geheel. Het is een alles ontziende houding uit de mr. Positivo beweging.

Schattigheid mixt vorm met inhoud. Shattig = lief om te zien, zonder dat je weet of het wel lief is. Het krijgt het voordeel van de twijfel.
Veel loverboys zien er voor de meisjes schattig uit. Zo slecht kan schattig zijn, dat je eenmaal in die val getrapt, geslagen kan worden en verkracht, gedwongen en vernederd.
Schattigheid van een kind, ik geef toe, -het niet denkende slechts ervarende zijn-, roert. Onnozelheid vertedert.
Veel kennis creëert afstand. Mensen die geleerd zijn, zijn het minst geliefd. Kunnen ook moeilijk liefhebben, wat er ziftten teveel gedachten in de weg. Denken en liefde gaan erg slecht samen. De een is plannen, het ander is ervaren in het moment. Dat stoort elkaar.

Schattigheid wordt misbruikt als een trigger. Alles wat schattig pretendeert te zijn na de kindfase, wantrouw ik. De grootste feeks kan zich hullen in een mantel van schattigheid. Gelukkig hebben we allemaal een ingebouwde sensor hiervoor, die waarschuwt omdat je verbazing direct wordt overreden door afschuw.

Waarom hebben ze dat zelf nou niet door?